سمک عیار به روایت مهدی مرعشی

سمک عیار به روایت مهدی مرعشی توسط نشر کتاب پارسه منتشر شد

داستان زرتشت، روایت مردی که با لبخند زاده شد

نقدی از افشین آریا نژاد بر رمان «داستان زرتشت»، نوشته ی مهدی مرعشی

(این‌جا)

مروری بر سه‌گانه احمد محمود

مروری بر سه‌گانه احمد محمود، همسایه‌ها، داستان یک شهر و بازگشت

سخنرانی مهدی مرعشی در انجمن ادبی ایرانیان مونترال

بخش اول

بخش دوم

نه، دوست نداشتم

نه، دوست نداشتم. باید دوست می‌داشتم؟ باید لبخند می‌زدم؟ آن‌وقت تو باور می‌کردی؟ تو این‌قدر خر بودی که بپذیری این لبخندها واقعی است؟ من برای تو ارزش دیگری قائل بودم. فکر می‌کردم هرچه واقعی‌تر برخورد کنم و هرچقدر بیشتر خودم باشم مثلاً تو بیشتر می‌پسندی. نمی‌دانستم باید مثل همان مجسمه باشم که ایستاده بود سال‌ها و زیر باران و برف و آفتاب تکان نمی‌خورد و هر از گاهی پرنده‌ها شکمشان را روی سرش سبک می‌کردند.
حالا مهم نیست. بیا. من مجسمه‌ای هستم که راه می‌رود، می‌نشیند، سیگار می‌کشد، ور می‌زند و گاهی هم همان‌طور که دارد راه می‌رود زیر لب چیزی زمزمه می‌کند. فقط جایی را پیدا کن تا بتوانم بایستم، برای همیشه. اگر می‌دانستی چقدر پام درد می‌کند از این همه رفتن، اگر می‌دانستی...

مروری بر سه‌گانه‌ی احمد محمود در انجمن ادبی ایرانیان مونترال

مروری بر سه‌گانه‌ی احمد محمود

همسایه‌ها، داستان یک شهر، بازگشت

سخنران: مهدی مرعشی

شنبه، 17 مارس، ساعت 5 بعدازظهر، دانشگاه کنکوردیا

بوی عیدی...

کله‌پاچه و سنگک و ظهر تابستان

آی هوس کله‌پاچه و سنگک و ظهر تابستان کرده‌ام! آی هوس صدای گنجشک کرده‌ام و خرو پف فامیلی که نیم متر آن طرف‌ترت خوابیده! هوس سیرابی، زبان، مغز! سنگک گرم، همه چیز گرم! هی بخند! هی بخند! آن‌قدر بخند تا جان من در برود!

سیمین دانشور درگذشت

سیمین دانشور، داستان نویس و مترجم ایرانی، عصر پنج شنبه ۱۸ اسفند پس از یک دوره بیماری در خانه اش در تهران درگذشت

دیدار - شعری از محمد مختاری

دیدار
شعری از محمد مختاری


امشب در انتهای خیابان
به ناگهان دیدمش.
خاموش و نرم از دم پیشانی‌ام گذشت
و عینکم بخار شد.
تغییر کرد شکل تاریکی.
بی‌اختیار بازگشتم تا بگریزم
دیدم از ابتدای خیابن دوباره می‌آید.

«سحابی خاکستری»، انتشارات توس، 1378

اصغر فرهادی و اسکار

حس چندان غریبی نیست. شاید اگر دست من بود می‌رفتم مثلاً «مسافران» بیضایی را درمی‌آوردم یا «هامون» مهرجویی را یا حتی «بای‌سیکل‌ران» مخملباف را و می‌فرستادم برای اسکار. اما حالا که می‌بینم فرهادی سفیر صلح شده با فیلمش و اسکار به‌حقش (چون دست کم این فیلم از بقیه فیلم‌های شرکت‌کننده در اسکار انصافاً چیزی کم نداشت) می‌توانم لبخند بزنم و در این عصر برفی، بعد از فروکش کردن ذوق دیشب به لطف شبکه سی تی وی، بگویم که مبارک باشد اصغر فرهادی! من همیشه به کسانی که لحظات شیرین خود را با دیگران قسمت می‌کنند احترام می‌گذارم. صرف نظر از تمام بحث‌هایی که در مورد سیاسی بودن جوایز در همه جا هست،‌ این جایزه حس غریبی دارد ، برای من،‌این‌جا، لابه‌لای آدم‌هایی که هنوز هم نمی‌دانم میانشان چه می‌کنم!