از جنوب غربی

قطار و باران و سوت و...

2011-11-16T22:48:00.002-05:00

خودم هم نمی‌دانم، خودم هم نمی‌فهمم. فقط نگاه کردم و دیدم باران گرفته. نه آن‌که آن‌قدر تند باشد که کتاب «حرف‌ها»ی پره‌ور را مثل آن سال مچاله کند، همین‌قدری بود که بگویی باران می‌آید و بهانه‌ای داشته باشی مثلاً برای زمزمه ترانه‌ای در دل‌ات تا همین‌طور ساکت و خاموش از کنار میزهای خالی نگذری. همیشه همین‌طور است. هیچ‌وقت هم عوض نمی‌شود. میزهای خالی هم زیر باران همیشه خالی می‌مانند. تنها تویی که دورتر می‌شوی و سیگارت زیر باران خیس می‌شود. مهم نیست. باور کن مهم نیست. سا‌ل‌هاست که دیگر کسی صدای سوت کسی را جدی نمی‌گیرد. قطارها هم بی‌سوت راه می‌افتند!

پاییز بی‌کلاغ

2011-11-01T23:59:00.002-04:00

های... هنوز هم حالی دارد این‌جا و این وبلاگ برای خودش... در این پاییز دلم برای کلاغ‌ها تنگ شده. نمی‌‌دانم چرا این‌جا کلاغ ندارد. پاییز بی‌کلاغ انگار چیزی کم دارد. این هم سر کم‌داشتن‌های دیگر!

رونمایی کتاب داستان زرتشت اثر مهدی مرعشی

2011-09-26T23:37:00.004-04:00

2011-09-17T22:48:00.004-04:00

حالی‌اش نیست که. هی‌ می‌رود می نشیند غروب آفتاب را تماشا می‌کند و هی سیاره‌ی مسخره‌اش را می‌چرخاند و هی... می‌دانی چندبار تا الان غروب را دیده؟ چندبار؟ خیلی بیشتر از این‌ها. خیلی...

رگبار

2011-09-04T01:57:00.002-04:00

و ما هیچ‌وقت آن‌طور مست نکردیم که آقا معلم «رگبار» مست شد ...

می‌خواستی حماقتی کنی

2011-08-16T15:24:00.004-04:00

و ما در سکوت مطلق نشستیم و

به دود سیگارت چشم دوختیم

می‌خواستی حماقتی کنی

که به خیر نگذرد

و ما نشستیم و تماشایت کردیم

گذاشتیم تا بگذری از رسمی که نبود

گذاشتیم تا می‌توانی سیگار بکشی

کسی هم برایت لیوانی قهوه آورد

کسی دیگر چتری بالای سرت گرفت تا خیس نشوی

و کسی دیگر برایت کبریت کشید

و تو آرام سیگارت را کشیدی

قهوه‌ات را خوردی و بلند شدی

باران بند آمده بود

ما در سکوت بودیم

تعداد واژگان‌مان کم بود

آخرین اتوبوس شب آماده‌ی رفتن بود

چتر را برداشتیم و تو را به خودت سپردیم

می‌خواستی حماقتی کنی

که به خیر نگذرد

اتوبوس که دور شد برایمان دست تکان دادی

ما همه برایت دست تکان دادیم

شب خنکی بود

بعد کبریت خالی را کسی از شیشه‌ی اتوبوس به بیرون پرت کرد

تو دور شده بودی

و ما در سکوت مطلق منتظر آخرین ایستگاه بودیم.

مونترال

زندگیمان لبریز شده از حماقت. بعضیهاش دل چسب، بعضی هاش دل آزار

حامد

andishak-blog.blogspot.com

خالد رسول‌پور: کتابم مجوز انتشار نگرفت

2011-07-28T19:36:00.005-04:00

فقط توانستم برای خالد رسول‌پور بنویسم یک بار دیگر این شعر سیف فرغانی را بخواند: این عوعوی سگان شما نیز بگذرد... می گذرد به هرحال... خالد نوشته: امیدوارم روزی برسد که تاثیر بدآموزی‌های یک داستان کوتاه، به یک‌هزارم تاثیر بدآموزی ِ "اعدام انسان‌ها در ملاء عام" (که این‌روزها به وفور شاهدیم)، برسد. آن روز می‌دانید که داستان‌هایمان در چه تیراژی منتشر خواهند شد؟

این جا

حامد
می گذرد می گذرد

29 juillet 2011, 01:18:50

نشد

2011-07-23T17:39:00.001-04:00

گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد
بسوختیم در این آرزوی خام و نشد
...

Marie Uguay

2011-06-25T00:24:00.004-04:00

مری اوگه در 22 آوریل سال 1955 در محله ویل-اِمار مونترال زاده شد. با بسیاری از مجلات همکاری کرد. سه مجموعه شعر در انتشارات نوقوآ چاپ کرد که به نام Poèmes comprenant quelques inédits «اشعار چاپ نشده» در سال 1986 تجدید چاپ شد.

از مری اوگه در نوقوآ، مجموعه‌های Signe et rumeur نشانه و هیاهو 1976، L'outre-vie آن سو 1979، Autoportraits اتوپرتره‌ها 1982، Poèmes اشعار 1986 (دومین چاپ 1994) به چاپ رسیده است. کاست صوتی اشعار برگزیده، توسط سوزان گی‌گر در سال 1994 خوانده و منتشر شده است. مری بعد از آن‌که در 21 سالگی یک پایش را از دست داد (زمانی که در دانشگاه اوکم تحصیل می‌کرد) در 26 اکتبر 1981 بر اثر سرطان استخوان درگذشت. خانه فرهنگ ویل-اِمار در مونترال به نام اوست.دو شعر از او را برگردانده‌ام. (لطفاً فقط لینک بدهید.)

Marie Uguay

Poèmes

Il n'y a plus de pur dimanche dans l'herbe

Ce septième jour de certitude de d'abandon

Mais des ciels cernés de fer

Et sur la cendre de l'océan

L'œil crevé des lunes

Il nous est revenu un matin

L'idée des anciennes cérémonies de feu et d'éther

Les mythologies ancestrales et les haines

Qui ont lynché notre désir

Brûlé nos corps

Pour qu'il n'en reste plus qu'une permanente

Souffrance

Et tous les livres des prières

Et les statues sans bras debout

Triomphantes

Ont vanté notre mort trop longtemps

Maintenant tout ce monde à finir

Attend de naître

Par le métal d'attente de nos veines

Notre plaisir

Et les étreintes à notre pouls vainqueur

نشانی از یکشنبه‌ی پاک در علف نیست

این هفتمین روز قطعیت و بی‌قیدی

اما آسمان‌های محصور در غُل

و روی خاکستر اقیانوس

چشمی هلاک از ماه‌ها

یک روز صبح به ما بازگشت

فکر جشن‌های کهن آتش و اثیر

اساطیر اجدادی و نفرت

که میل‌مان را مثله کردند

تن‌هامان را سوزاندند

تا تنها گردشی بماند

رنج

و تمام کتاب‌های ادعیه

و مجسمه‌های ایستاده‌ی بی‌بازو

فاتح،

مرگ طولانی‌مان را مدح گفتند.

اکنون این جهان در نهایت

میلاد را انتظار می‌کشد

با آهن انتظار در رگ‌هامان

شادکامی ما

و هم‌آغوشی‌ها بر نبض فاتح ما

Poèmes

Des branches se sont fracassées dans le ciel

La ville avec ses tresses de vitres éblouies

Glissait sur la sueur des pierres

Et vers le soir cette lumière si parfaitement bleue

Le clair-obscur des voix

(quel lieu pour résoudre un tel amour)

Les colimaçons de cet immeuble

Ses étoiles beiges

Des murs pareils à des laines usées

À paris l'ombre magnanime enfin

Tandis que tout se scellait sous les lustres

Mes rêves se sont donné tous les visages

Penchés dans les portiques dorés

La nuit est une encre avec le tracé des feuillages

Et les vents pareils à des linges mouillés

شاخه‌ها در آسمان خرد شده‌اند

شهر با بافه‌ی شیشه‌های خیره‌اش

می‌لغزید زیر تعرق سنگ‌ها

و به سوی غروب، این روشنای این‌همه آبی

سایه‌روشنِ صدا

(کدامین مکان برای حل اینچنین عشقی)

حلزون‌های این ساختمان

ستارگان بِژ رنگ‌اش

دیوارهایی مانند پشم شیشه‌ی مستعمل

در پاریس سایه‌ی بلند بالاخره

زمانی که همه چیز زیر لوسترها ممهور می‌شد

رویاهایم هر شکلی به خود می‌گرفتند

خمیده در ایوان طلایی

شب جوهری‌ست پاشیده با طرح شاخ و برگ

و بادها به مانند رخت‌های کهنه‌ی خیس

تاریخ بیهقی، داستانی پر آب ‌چشم

2011-05-26T01:19:00.004-04:00

تاریخ بیهقی، داستانی پر آب ‌چشم، در دانشگاه کنکوردیا

کارگاه هزارداستان مونترال

2011-05-05T19:22:00.002-04:00

آن پشه هم تویی!

2011-04-03T23:55:00.001-04:00

در آن وقت که شیخ ما ابوسعید قدس الله روحه العزیز به نیشابور شد مدت یک‌سال استاد امام بلقسم قشیری قدس الله روحه‌العزیز شیخ ما را ندید و او را منکر بود و هرچه شیخ را رفتی بیامدندی و با استاد امام بگفتندی و هرچه استاد امام را رفتی همچنان با شیخ ما بازگفتندی و هرچه استاد امام را رفتی همچنان با شیخ ما بازگفتندی و ایستاد امام بلقسم به هروقت از راه انکاری که در خاطر او بود در حق شیخ ما کلمه‌ای گفتی و خبر با شیخ آوردندی و شیخ هیچ نگفتی. روزی بر زبان استاد امام برفت که «بیش از این نیست که بوسعید حق را سبحانه و تعالی دوست می‌دارد و حق سبحانه و تعالی ما را دوست می‌دارد، فرق در این است که در ین راه ما پیلی‌ایم و بوسعید پشه‌ای.» این خبر را به شیخ ما آوردند. شیخ ان کس را گفت: «برو به نزدیک استاد شو و بگو که آن پشه هم تویی ما هیچ‌چیز نیستیم.» آن درویش بیامد و آن سخن را با استاد امام بگفت. استاد امام از آن ساعت باز با خود قول کرد که نیز به بد شیخ سخن نگوید و نگفت تا آن‌گه که به مجلس شیخ درآمد و آن داوری با موافقت و الفت بدل گشت. و آن حکایت خود نبشته آمده است.

اسرار التوحيد، محمد بن منور میهنی، تصحیح دکتر شفیعی کدکنی ،ج1، ص236

کارگاه هزارداستان مونترال

2011-03-10T23:02:00.005-05:00

کارگاه هزارداستان مونترال هم به زودی راه خواهد افتاد. زحمت چاپ آگهی‌اش را مجله‌ی هفته‌ی مونترال کشیده و این‌جاست: (این‌جا). امیدوارم بتوانیم با دوستان داستان‌نویس و فارسی‌زبان ساکن مونترال به‌زودی دور هم جمع شویم و به تعبیر گلشیری نماز داستان بگزاریم.

برگزاری کارگاه داستان‌نویسی در مونترال

کارگاه داستان‌نویسی «هزار داستان» در مونترال کانادا پذیرای همه فارسی‌زبان‌هایی است که از بازآفرینی جهان و ذهن خود در واژه لذت می‌برند. در این کارگاه سبک‌های مختلف داستان‌نویسی و آثار برتر داستانی ایران و جهان بررسی خواهد شد. از دیگر فعالیت‌های این کارگاه دعوت از نویسندگان شناخته‌شده و برگزاری عصرهای داستان می‌باشد. از علاقمندان تقاضا می‌شود برای ثبت نام در این کارگاه 3 نمونه از داستان‌های خود را به همراه پاسخ سوال‌های زیر برای کارگاه ارسال نمایند. این کارگاه زیر نظر مهدی مرعشی برگزار خواهد شد.

● داستان‌ها در صفحات شماره‌گذاری شده در قالب MS Word ارسال شوند.

● در صفحه اول نام کامل نویسنده، نام داستان ، روش تماس با نویسنده ، آدرس، شماره تماس تلفن، آدرس وبلاگ ذکر شود.

● ذکر نام آخرین 3 کتابی که از نویسنده‌های ایرانی خوانده‌اید و نام نویسنده مورد علاقه شما

● ذکر نام آخرین 3 کتابی که از نویسنده‌های غیر ایرانی خوانده‌اید و نام نویسنده مورد علاقه شما

● توضیح کوتاهی از سوابق تحصیلی، کاری و تجربی شما (اگر به داستان‌نویسی و ادبیات و زبان فارسی ارتباط دارد.)

لطفاً داستان‌ها و اطلاعات خواسته شده را از طریق ای‌میل زیر ارسال کنید.

در قسمت عنوان ای‌میل عبارت (داستان کوتاه) را بگذارید.

hezardastan.montreal@gmail.com

به امید دیدار

مهم نیست که

2011-03-10T11:11:00.002-05:00

مهم نیست که

این‌جا

داستان کوتاه - مهدی مرعشی

این‌جا دیوانه‌ای مشت می‌کوبد به دیوار

2011-01-29T21:38:00.001-05:00

من هنوز هم فکر می‌کنم و هنوز هم عادت دارم فکرهام را بنویسم. فکر کردن به خودی خود بد نیست اما این‌که فکرهات را بنویسی اولین شبهه‌ای که برای خودت پیش می‌آید این است که هنوز هم محتاج خوانده‌شدنی. محتاجی که یکی بخواندت و هنوز هم آویزان خواننده‌ای. یا شاید هم آویزان آن یک نفر خواننده. نمی‌دانم این خوب است یا نه اما نوشتن اگر به بهای از دست رفتن خلوت باشد، این خلوت ناب، این خلوت ناب پنجاه و چند سانتی‌متر در یک و هفتاد، درست به قامت یک انسان معمولی و مطابق شرع انور... نمی‌دانم. یا شاید هم می‌نویسی، فکرهات را می‌نویسی شاید برای همان یک نفر، کیست آن یک نفر هیچ‌وقت نمی‌گویی و این هیچ‌وقت نگفتن باز رمز کار می‌شود، رسم می‌شود، ستر عورت می‌شود و رمز کار... و باز هم می‌بینی ترس‌ات از عریانِ مطلق شدن کمتر شده اما نه این‌که به تمامی پاک شود. این است که حالا هم محتاطانه فکر می‌کنم. به هرکسی و هرچیزی فکر نمی‌کنم. خواب نمی‌بینم و اصلاً شب‌ها نمی‌خوابم و از همه بدتر می‌ترسم از نوشتن فکرهام. بعد وحشی می‌شوم. به زمین و زمان مشت می‌کوبم. می‌ترسم کسی دم پرم بیاید. دیوانه که مشت می‌کوبد حذر کنید از برخورد با او. دیوانه است. مشت می‌کوبد. فکرهاش را ننوشته. حال‌اش خراب است. عریانی دارد از وجودش سر می‌زند. اما شما با آن‌که دوستتان دارد مجبور نیستید تحمل‌اش کنید. خودش را دارد قیچی می‌کند. قیچی با من است. نمی‌دانستم وقتی چمدان‌هام را در فرودگاه نشان‌تان می‌دادم، نمی‌دانستم همان‌طور که دارید کمربندم را و کفش‌ام را از زیر دستگاه رد می‌کنید آرام تیغ‌تان را و قیچی‌تان را سرانده‌اید تو چمدان‌ام. نمی‌دانستم حالا هم باید در این کنج سرک بکشم کسی نیاید و بنویسم. نمی‌دانستم باید رو ترش کنم تا کسی از نگاهم هیچ نفهمد و هیچ نفهمد و من ناتوان از پنهان‌کاری باز بنویسم... بنویسم... کم آورده‌ام که می‌نویسم. خرس گنده دیوانه شده. لطفاً دم پرم نیایید. این‌جا دیوانه‌ای مشت می‌کوبد به دیوار، تا نگوید، ننویسد...

پی‌نوشت مهم: هرگونه برداشت ذهنی از این نوشته آزاد است. من مسئول هیچ برداشتی نیستم و هرگونه مسئولیتی را از خود سلب می‌کنم.

نادر بگلو . خواب های یک آدم بیدار
خوب فکر کنم نوشتن یعنی همین . یعنی سر رو به دیوار بکوبی وقتی نمیتونی کار دیگه ای انجام بدی . این شاید درست ترین کار باشه وقتی هیچ کاری نتونی انجام بدی

26 février 2011, 03:32:09

نور ابلیس در محضر عین‌القضات همدانی

2011-01-07T10:52:00.001-05:00

پی نوست: لینک در هفته

در حمایت از جعفر پناهی و محمد رسول اُف

2010-12-25T06:24:00.005-05:00

اعتراض به حکمِ دادگاهِ علیه جعفر پناهی و محمد رسول‌اُف

ما به حُکمِ بی‌پایه و اساسِ دادگاهِ جمهوری اسلامی در موردِ محکومیتِ دو فیلمسازِ ایرانی جعفر پناهی و محمد رسول‌اُف به شش سالِ حبس و محرومیتِ بیست‌ساله از حقوقِ اجتماعی و نیز فیلم ساختن و فیلمنامه نوشتن و مصاحبه با رسانه‌ها و سفر به کشورهای دیگر شدیداً اعتراض می‌کنیم و از تمامِ وجدان‌هایِ بیدارِ بشری در جهان می‌خواهیم تا با ما همصدا شوند.

ما خواهانِ لغوِ سریع این حُکمِ بی‌ارزش و نیز عذرخواهی رسمی و علنیِ مقاماتِ مسؤل حکومت از این دو هنرمند، به‌خاطرِ دستگیری و حبس و ممانعت از کارِ آن‌ها، هستیم.

آفرینشِ هنری حقِ ذاتیِ هر هنرمندی است. نوشتن، فیلم ساختن، مصاحبه کردن با هر رسانۀ گروهی در جهان و سفر به سرزمین‌هایِ دیگر حقِ طبیعی و قانونیِ شهروندانِ هر جامعۀ متمّدنی است و هیچ دادگاهی نمی‌تواند حتی یک ساعت کسی را از چنین حقوقی محروم کند، چه برسد به بیست سال!

جعفر پناهی و محمد رسول‌اُف به دلیلِ فیلم‌های خوبی که تا کنون ساخته‌اند و در ایران و جهان نمایش داده شده، همچون دیگر فیلمسازان و آفرینشگرانِ هنرمندِ باارزش و متعهد، موردِ توجه و احترامِ مردمان‌اند.

این حقیقت را همگان می‌دانند که آن‌ها مُجرم نیستند؛ مُجرم قدرتمدارانی هستند که با فشار و سانسور و آزار و دستگیری و حبس و ایجادِ محدودیت، مانعِ کارِ چنین هنرمندانی شده و می‌شوند.

ما صدورِ اینگونه احکامِ بی‌پایه و فرمایشی علیه فیلمسازان، نویسندگان، هنرمندان، روزنامه‌نگاران، وکیلان، دانش‌آموزان، دانشجویان، کارگران، زنان و تمامِ فعالانِ اجتماعی و سیاسی و فرهنگی و آزادیخواهان را در ایران محکوم می‌کنیم.

امضاءکنندگان (به ترتیب حروف الفبا):

علیرضا آدینه، حسین آساران، مریم آموسا، فرهاد آهی، فردوس ابراهیمی، ابوالفضل اُردوخانی، مریم افشاری، امیر امیرو، سعید اوحدی، یاشل ایروانی، رؤیا س. ایرانی، نامی ایرانی، لطفی بابااحمدی، فرهاد بابایی، خسرو باقرپور، ماری براری، پری برگر، نسرین بصیری، شهین بوستانی، شهلا بهاردوست، رضا بهبودی، کامیار بهرنگ، مجید بهشتی، فریدون بیگلری، روشنک بیگناه، کوشیار پارسی، ناصر پاکدامن، حمید پروازی، گُل‌کو پرهیزگار، آرزو پوراسماعیلی، کامران پیامانی، منوچهر تقوی بیات، آرش تنهایی، فرشاد توماج، منصور تهرانی، مرتضی ثقفیان، مهدی جامی، حمید جاودان، مهروش جعفرقلی‌زاده، محمد جلالی، بهی جنتی عطایی، سیاوش جوادی، بهزاد جوادیان، جواد جواهری، تُراب حق‌شناس، نسیم خاکسار، مهین خدیوی، بزرگ خضرایی، پالیز خوشدل، سحر خوشنام، زهره خوشنویس، بهنام دارایی‌زاده، رضا دانشور، امین داوری، رشید داوری، وازریک درساهاکیان، حمید ذکاوت، حمید راد، داوود رحیمی، سهراب رحیمی، شهروز رشید، منیرو روانی‌پور، فرشته رییس دانا، روزبه زراعتی، منصور زراعتی، ناصر زراعتی، مجید زرگر، اکبر سردوزامی، آزیتا شعاعی، کیوان شعاعی، پرویز شفا، مهدی شفقتی، شیدا شفیعی، بهروز شیدا، هامون شیرازی، بانو صابری، حمید صدر، علی صدیقی، مجید صفوی، محسن صلاحی راد، محمدباقر صمیمی، فرهنگ طاولی، فرح طاهری، جهانبخش طوغانیان، کاظم عالمی، مهدی عبدالله‌زاده، محمد عبدی، رضا عدل، امیر عزّتی، بتول عزیزپور، مصطفی عزیزی، عباس عظیمیان، سعید عقیقی، رضا علامه‌زاده، ویدا علی‌آبادی، سپیده فارسی، فرشید فاریابی، کاظم فخاران، فرشته فراهانی، لیلا فرجامی، عارف فرمان، بهرام فرهودی، علی فشارکی، محمدرضا فطروس، کاوه فولادی، شهاب فیضی، رضا قاسمی، محمد قاسم‌زاده، احمدرضا قایخلو، کامبیز قائم‌مقام، حسین قدسی، ناصر کاخساز، علی کاظمی، فرشین کاظمی‌نیا، حسین کفایی، نعیم کُمیلی‌پور، محمود کویر، عالیه کهنمویی، پرویز کیمیاوی، سمیه گوهرنژاد، رضا گیل‌آوایی، لیلا مجتهدی، علیرضا مُجلل، رُباب مُحبّ، آذر محلوجیان، محمد محمدعلی، احمد محمدی، پژهان مختاری، پویان مختاری، مهدی مرعشی، فریدون معزی مقدم، ماندانا مقدم، بهمن مقصودلو، محبوبه موسوی، فرشته مولوی، شکرالله منظور، ناصر مهاجر، نیکزاد نجومی، آسیه نظام شهیدی، مجید نفیسی، لیلا نقدی پری، مرتضی نگاهی، داوود نواییان، سیروس نوروزبیگی، هانری نهرینی، فتانه نیک‌خاکیان، فرخنده نیکو، عیسی وندی، علی هاتف، هلن همتی، حسین یحیایی، فریبرز یوسفی، ناصر یوسفی

نادر بگلو . خواب های یک آدم بیدار
داخلی ها که بنده خادها چیزی نمیتونن بگن . بازم دم همین هایی که امضا کردن گرم . شما باید اون بیرون یه کاری بکنید . ببخشید که این رو میگم . شاید توقع زیادی باشه . ولی ما اینجا هیچ کاری واقعا نمیتونیم بکنیم . همین چند خطی هم که توی وبلاگمون مینویسم با هزار ترس و لرزه .

22 janvier 2011, 17:46:23

نادر بگلو . خواب های یک آدم بیدار
خودمون بیشتر از خودمون خجالت میکشیم . واقعا تحقیر شدیم . خیلی هم تخقیر شدیم . از هر لحاظ که فکر کنیم .

22 janvier 2011, 17:41:43

نادر بگلو . خواب های یک آدم بیدار
چی بگیم والا . شما اونور باید جواب گو باشید . ما این ور باید از خجالت آب شیم بریم زیر زمین . کابوس این اعدام ها ولمون نمیکنه . واقعا نمیدونم چه بایدکرد .

22 janvier 2011, 17:33:28

از سیب گلوی محمد مختاری

2010-12-05T10:53:00.002-05:00

این روزها ایرانی‌تر از همیشه‌ام. حتی ایرانی‌تر از زمانی که در ایران بودم. این روزها باید جواب خیلی‌ها را بدهم. باید جواب آن دوست کلمبیایی را بدهم که چرا مردم ایران از سنگسار لذت می‌برند. باید به آن دوست فلسطینی جواب بدهم که چرا نمی‌گذاریم زندگی‌شان را بکنند. باید به آن دوست برزیلی بگویم چرا نگذاشتیم جعفر پناهی به مونترال بیاید. مگر چه گناهی داشت. و باید به آن دوست لبنانی بگویم که اگر تو این‌جایی، اگر مجبور شب‌ها بروی و تا صبح بار جابه‌جا کنی و حزب‌الله نگذاشته زندگی‌ات را بکنی و حالا فوق‌لیسانس‌ات را گذاشته‌ای در کوزه من مقصر نیستم. باید روی نقشه‌ی جغرافیایی خیالی دیواری به عظمت دیوار چین را نشان آن دوست اکوادوری بدهم و بگویم: این‌طرف ماییم،‌آن طرف دولتمان. و باید برای آن دوست چینی «تولدت مبارک» انوشیروان روحانی را بخوانم تا بدانند منِ ایرانی مرگ‌اندیش نیستم. ما ایرانی‌ها تولد را فرخنده می‌داریم و زندگی برایمان ارزش‌مند است. ما هنر داریم، فرهنگ داریم، نویسنده داریم، شاعر داریم، فقط تروریست نداریم و بروید یقه‌ی دولت را بگیرید. این دولت هم مثل بقیه‌ی دولت‌هاست و مگر من فرانسه را با سارکوزی می شناسم یا آمریکا را با اوباما. شما هم ما را با ما بشناسید. و سخت است.

چه کردید با ما که هرجا می‌رویم ننگ و بی‌آیرویی شما را ما باید جواب بدهیم. هر قدمی که در غربت برمی‌دارم فحش است که نثارشان می‌کنم که دربه‌درمان کردند تا به این زبان نامادری دنبال جملاتی بگردیم که منظورمان را در دفاع از ایران بهتر برساند؛ بهتر بتواند آن دیوار عظیم را نشان بدهد. بمیرم برات ایران‌خانم که فرزندان زندگی‌اندیش‌ات را کشتند و حالا نوبت رقص چاقوست بر شکم‌ات.

بگذریم. صحبت مرگ و زندگی بود و یادم آمد به آن چند کارتون کتابی که قبل از آمدن‌ام پست کردم و نمی‌دانم پست جمهوری اسلامی چه غلطی می‌کند که بعد از این همه ماه تا حالا نرسیده. در یکی از کارتون‌ها کتاب‌های محمد مختاری‌ست. گوشه‌ای از وطن‌ام. شاعری که جان بر سر زندگی‌اندیشی گذاشت. نه. از تقلیل نام محمد مختاری به یک مقتول دستگاه امنیتی بیزارم. مختاری شاعر بود با تمامیت اِشعارش به زندگی. و هنوز هم شاعر است. هرچند سرنوشت شاعر ایرانی این است: دستی به سیب گلوش بکشد و از خود بپرسد: آیا خفه کرده‌است؟ و ما که این طرف ایستاده‌ایم بگوییم: بله آقای مختاری. خفه کرده‌است. بدجور هم خفه کرده است. شاعر که نمی‌خواهد آن مملکت. حالا اما مردن‌ات هم سندی‌ست برای این وکیل مدافع تا بگوید: شاعران را در دیار من می‌کشند! اما آن که می‌کشد مردم نیست. شاعران نیستند. مردم خود مقتولان این بساط‌اند و نوبت خود را انتظار می‌کشند بی‌هیچ خنده‌ای. برای یافتن قاتل چراغ‌قوه هاتان را به آن سوی دیوار بیاندازید. ببینید به هر بهانه هم که بخواهیم نفس بکشیم نمی‌گذارند. روح‌ات شاد دایی‌جان ناپلئون که می‌گفتی: کار کار انگلیسیاست.

مهم نیست. سال‌ها از قتل محمد مختاری گذشته اما از مرگ شعرهاش نه. حالا باز هم مختاری از نظام شبان-رمه‌گی می‌گوید. چه فرقی می‌کند شبان سوسیالیست یا کمونیست و ایدئولوژیک باشد یا کاپیتتالیست و حاجی بازاری و نامش آلفرد و شموئیل باشد یا اکبر و علی و حاج محمدتقی. همه تقلیل کلمه‌ی انسان است به رمه.

سالی دیگر برآمد از رفتن مختاری و پوینده و خیلی‌های دیگر به ضرب شیاف و طناب و گلوله. این قافله اما راه خود میرود. این قافله استر نمی‌شود. رمه نمی‌شود. این قافله کلمه است. چراغ راه است. چراغ راه می‌ماند.

شعری از گیوم آپولی‌نر

2010-11-05T20:02:00.000-04:00

1909
Apollinaire
(Alcools)

Traduit en person par moi

La dame avait une robe
En ottoman violine
Et sa tunique bordée de deux panneaux
S´attachant sur l´épaule

Les yeux dansant des anges
Elle riait elle riait
Elle avait un visage aux couleurs de France
Les yeux bleus les dents blanches et les lèvres très rouges
Elle avait un visage aux couleurs de France

Elle était décolletée en rond
Et coiffée à la Récamier
Avec de beaux bras nus

N´entendra-t-on jamais sonner minuit

La dame en robe d´ottoman violine
Et en tunique bordée d´ore
Décolletée en rond
Promenait ses boucles
Son bandeau d´or
Et traînait ses petits souliers à boucles

Elle était si belle
Que tu n´aurais pas osé l´aimer

J´aimais les femmes atroces dans les quartiers énormes
Où naissaient chaque jour quelques êtres nouveaux
Le fer leur sang la flamme leur cerveau
J´aimais j´aimais le peuple habile des machines
Le luxe et la beauté ne sont que son écume
Cette femme était si belle
Qu´elle me faisait peur

1909

گيوم آپولي‌نر
(الکل)
برگردان از خودم

بانو پيراهني داشت
از پارچه‌ی عثماني بنفش
و حاشيه‌ي طلادوزي نیم‌تنه‌اش
دو لايه داشت
كه روي شانه‌هاش مي‌افتاد

با چشمان رقصانش همچون فرشته‌ها
مي‌خنديد مي‌خنديد
چهره‌اي چونان رنگ‌هاي پرچم فرانسه داشت
چشمان آبي ، دندان‌هاي سپيد و لباني سرخ سرخ
او چهره‌اي چونان رنگ‌هاي پرچم فرانسه داشت

پيراهن يقه‌گرد ‌باز بر تن داشت
و موهايي آراسته به سبك ركاميه
با بازوان برهنه‌ي زيبا

هرگز صداي زنگ نيمه شب را نخواهيم شنيد

بانو با پيراهن عثماني بنفش بر تن
و نیم‌تنه‌ی طلادوزي‌شده
و پيراهن يقه‌گرد ‌باز
حلقه‌ي زلفانش را مي‌رقصاند
سربند طلايي‌اش
و با خود مي‌کشید كفش‌هاي سگك‌دارش را
آن‌‌چنان زيبا بود
كه پروا نمي‌كردي دوستش بداري

زناني جلف در محلات پرجمعيت و شلوغ را دوست می‌داشتم
جايي كه هر روز هستي‌هاي تازه مي‌زاييدند
آهن خون‌شان بود زبانه‌ي آتش مغزشان
دوست می‌داشتم دوست می‌داشتم مردم کارکشته‌ای را که ماشين‌ها
و تجمل و زيبايي برای‌‌شان جز عرق كف دستشان نبود

آن‌چنان آن زن زيبا بود
كه مرا مي‌ترساند

شهر باریک

2010-10-24T13:54:00.001-04:00

دو شب پیش از طریق لینک جدید سایت رضا قاسمی (این‌جا) رسیدم به مجموعه داستانی از آیدا احدیانی مقیم کانادا. کتاب را ساسان قهرمان در نشر افرا درآورده با طرح‌های توکا نیستانی که پی‌دی‌اف‌اش را از سایت رضا قاسمی (این‌جا) بردارید. فکر نمی‌کنم از خواندن‌اش ضرر کنید. من که بعد از مدت ها کتاب خوبی خواندم. امیدوارم شما هم حس من را داشته باشید. این هم آدرس وبلاگ آیدا احدیانی ست: (این‌جا)

دو شعر از ژاک پره‌ور

2010-08-25T22:14:00.004-04:00

Deux poesies de Jaques Prévert

(De: Parols)

Traduit en person par moi!

دو شعر از ژاک پره‌ور

(از: حرف‌ها)

برگردان از خودم

LE DROIT CHEMIN

A chaque kilomètre

A chaque année

Des vieillards au front borne

Indiquent aux enfants la route

d’un geste de ciment armé.

صراط المستقیم

در هر کیلومتر

هر سال

پیرانی بر سر هر راه نما

در حال نشان دادن راه به کودکان‌اند

با قیافه‌ای چون بتون‌آرمه.

LE GRAND HOMME

Chez un tailleur de pierre

Où j’ai rencontré

Il faisait prendre ses measures

Pour la postérité.

بزرگ‌مرد

در خانه‌ی سنگ‌تراش

جایی که من دیدم‌اش

داشت اندازه‌هاش را می‌گرفت

برای اعقاب‌اش.

amir mohajer
salam. khobi? rozegar che gone migzare? ommidvaram khosh bashin. tarjomeye zibai bood. dastet dard nakone. zemnan adresse jadidam ro engar nadari. khosh-hal misham behem sar bezani. be ommide didar
http://amirmohajersoltani.blogspot.com

30 septembre 2010, 03:07:25

و چهارمین جشنواره‌ی فیلم مونترال در بزرگ‌داشت جعفرپناهی

2010-08-11T23:47:00.002-04:00

امروز در مترو ژورنال مترو را ورق می‌زدم که به این تیتر رسیدم: «FFM در بزرگ‌داشت جعفر پناهی از ایران، سناریست و کارگردان ایرانی نمی‌تواند در جشنواره‌ی مونترال شرکت کند. آخرین کار کوتاه او آکاردئون به نمایش درخواهد آمد.» مطلب را ماری او شافر نوشته و عکس پناهی در جشنواره‌ی سال گذشته که رئیس هیآت ژوری بوده از روزنامه‌ی Le Devoir گرفته شده و بالای صفحه است. مقاله جعفر پناهی را فیلم‌سازی معترض به رژیم محمود احمدی‌نژاد معرفی می‌کند و بخشی از نامه‌ی او را می‌آورد. به هر حال جعفرپناهی از بیست و ششم اوت تا ششم سپتامبر در مونترال نخواهد بود اما همین معرفی نیم صفحه‌‌ای هم حضور پناهی‌ست در این‌جا با همان شال سبز که به آن اعتقاد دارد و دوربینی که این روزها فقط در ذهن پناهی روشن می‌شود.

چقدر دیدن این مطلب شادم کرد! بگذریم.

این هم لینک: این جا صفحه 20

احمد محمود: خیلی خوش ام نمی‌آد دوباره نویسنده بشم

2010-08-10T10:15:00.000-04:00

داشتم لابه‌لای همان یک و نیم ترابایت خاطره می‌گشتم که فیلم بهمن مقصودلو در مورد «احمد محمود» را دیدم. فیلم را سال گذشته انگار در بی‌بی سی و برنامه‌ی آپارات دیده بودم و بابک اعطا پسر زنده‌یاد احمد محمود ضبط کرده بود و نسخه ای از آن را هم لطف کرده بود و به من داده بود که آن هم شد گوشه‌ای از وطن‌ام و گذاشتم‌اش گوشه‌ای از چمدان و آوردم این‌جا.

دیشب نشستم به چندباره دیدن‌اش و باز وقتی رسیدم به اواخر فیلم غصه‌ام گرفت. همان‌جایی که محمود می‌گوید: «اگر دوباره متولد بشم ظاهراً به نظر می‌آد که خیلی خوش‌ام نمی‌آد دوباره نویسنده بشم. یک کار آبرومندی داشته باشم برای تأمین زندگی‌ام.» و یادم افتاد به این‌که محمود هرگز از ایران نرفت و با این‌که می‌توانست زندگی بهتری داشته باشد همان جا ماند و مداد تراشید و نوشت و مزد دست‌اش را هم چه خوش گرفت! هم در جایزه‌ی بیست سال ادبیات داستانی که به فرموده‌ی مقام معظم جایزه را نداده بردند و هم از جانب منتقدانی که در موردش آن‌همه! نوشتند و این در مورد کسی‌ست که نبودن‌اش در ادبیات معاصر داستانی یعنی نبودن یک اساس، یک پایه. مهم نیست. به هرحال حاجی‌-‌لند ماست دیگر. فقط یادمان باشد نویسنده‌ای بعد از نزدیک به نیم قرن نوشتن و ادبیات ساختن چنین گفت: «خیلی خوش ام نمی‌آد دوباره نویسنده بشم.»

در جستجوی معنا و فلسفه ای تازه

2010-08-02T23:12:00.002-04:00

نقدی برمجموعه داستان کتابت بهار - این جا

علی رادبوی
ببخشید کامنت بالا از من است که فراموش کردم اسمم را بنویسم

8 août 2010, 02:47:55

Guest
درود بر آقای مرعشی گرامی
سپاسگزارم که هر از چند گاه لطف می کنید و حالی از من می پرسید و شرمنده می کنید۰
راستی یکی دو هفته پیش حانمم با دحترم ایران بودند،سفارش کرده بودم کتابت بهار را برایم بخرد که متاسفانه پیدا نکرده بود. حالا نمی دانم چقدر مایه گذاشته بود.ولی نقد خانم علیزلده را خواندم که روی نقد داستان نخوانده نمی‌شود قضاوت کرد، بگذریم. آرزوی خوشی و سلامتی برای شما و خانواده دارم

8 août 2010, 02:43:54

تمامی خواب‌های من

2010-07-29T13:16:00.001-04:00

من تمامی خواب‌هام را

در یک شب بی‌پایان

فقط برای تو دیدم

فقط برای تو...

خداحافظ ایران نه - بای حاجی - لند!

2010-07-17T17:55:00.003-04:00

درخت و سنگ و سار و سنگ‌سار و دار
سایه‌ی دستی‌ست که می پندارد
دنیا را باید از چیزهایی پاک کرد
چقدر باید در این دو متر جا ماند
تا تحلیل جسم حد زبان را رعایت کند؟

محمد مختاری
خسته‌ام. تازه رسیده‌ایم. اما انگار هشت ساعت و نیم به عمرمان اضافه شده. شاید به پاداش آن همه تحمل است!
نه. این یادداشت خداحافظی با ایران نیست. مگر آدم با ایران‌خانم خداحافظی می‌کند؟ زیر لنگ هزاران هزار نامرد هم که خسبیده باشد باز هم ایران‌خانم ماست با همان نجابت و صلابت و پاکی. بکارتی سربلند از روسبی‌خانه‌های تاریخ به ارمغان می‌آورد در هر لحظه. نه. پس می‌نویسم: خداحافظ حاجی-لند. و این واژه را تا وقتی که دل‌خوشانه بخوانم:
چو باز آمدم کشور آسوده دیدم
پلنگان رها کرده خوی پلنگی
می‌گذارم تا «حاجی-لند» واژه‌ی تعریف خاکی باشد که در آن زیسته‌ام این همه سال.
رفتن من از این خاک خسته و غریب فعلی سیاسی نیست. هرگز آدمی سیاسی نبوده و نیستم. مرده‌باد و زنده‌باد نمی‌گویم هرگز برای هیچ‌کس و تفاوتی هم میان این به اصطلاح سلایق سیاسی ندیده‌ام حتی میان آن جنبش و این خط، هیچ‌وقت اما وقتی به یاد می‌آورم چقدر سیلی خوردیم، چقدر برای چپ و راست شانه‌کردن موهامان و پوشیدن آستین کوتاه تحقیر شدیم و به یاد می‌آورم هربار کیف‌ام را خالی می‌کردند و من باید برای آن کم‌ازخودان «توضیح» بدهم که این کتاب‌ها و نوارها چیست حالتی پیدا می‌کنم که اشک را بر گونه‌هام خشک می‌کند. به این فکر می‌کنم که چقدر آرامش از ما دریغ شد. حکایت این چهارصد روز اخیر هم که شرح مکرر مصیبت است. اما انصاف نبود. ما سزاوار این همه نامهربانی نبودیم. غریبه نبودیم که تو گوش‌مان بزنید. اصلاً کاری نکرده بودیم. حتی نامه‌های «دوستت می‌دارم» را هم لای هزار کاغذ دیگر قایم کرده بودیم تا مزاحم اعتقادات شما نشویم. وقتی هم که می‌نوشتیم هزار پیچ و خم به کلمه می‌گذاشتیم تا بر دامن تقدس‌تان گردی ننشیند. اما سهم ما درجه‌چندم‌بودن بود. سکوت کردیم و هیچ نگفتیم و گذاشتیم تا شما سهم‌تان را ببلعید. اگر هم جایی راه‌مان دادید باز هم آن‌که زیرشلواری‌اش را با کت و شلوار عوض کرده بود به دلیل امتیازت فردی بر ما مقدم بود. مهم نیست. نه. مهم نیست. به‌هرحال آن‌ها هم فرزندان ایران خانم‌اند. گیرم از لون دیگری. مهم نیست. حتی از مرز هم که می‌گذشتیم باز هم در آخرین نگاه‌ام به این جماعت کینه نبود. با آن‌که سال‌ها پیش تفنگ‌تان را بر شکم مادر باردارم گذاشتید. من نگاه‌تان می‌کردم. یادتان هست؟
نه. افسوس نمی‌خورم از رفتن‌ام. دست کم حالا نمی‌خورم. فکر می‌کنم حق همه‌ی ماست که چند صباحی را (هرچقدر از پیمانه مانده باشد) در آزادی به سر ببریم. روشن کنم که برای عرق‌خوری و الواطی و مادربه‌خطایی هیچ جا بهتر از حاجی-لند خودمان نیست. منظورم از آزادی همان حداقل‌هایی‌ست که حق مسلم ماست و انتظارشان را داشتیم و چیز دیگری به جاش حواله‌مان کردند. اما این هم مهم نیست. خودمان خواستیم. من هم مثل بسیاری دیگر به این تقدیر خودخواسته‌ی ملی احترام می‌گذارم! و چمدان‌ام را در غربت باز می‌کنم.
وطن همین است. هشت چمدان و یک و نیم ترابایت خاطره. پول اضافه‌بار وطن‌ام را هم داده‌ام. نه. وطن خاک نیست. چمدان را که باز می‌کنم کتاب‌هام را درمی‌آورم و ایران‌خانم تمام‌ قد گیسو افشان می‌کند، وقتی کلمه‌ای از محمود بخوانم شعری از شاملو و فروغ و مختاری یا داستانی از ابوتراب یا وقتی صدای ظلی و بنان را بشنوم ایران‌خانم اشک‌هام را پاک می‌کند، و وقتی شجریان بخواند: «تفنگ‌ات را زمین بگذار...» راستی! چرا تفنگ‌تان را زمین نگذاشتید؟ و راستی! کسی می‌داند که چرا این‌طوری شد؟ این را در یکی از شب‌های بی‌خوابی به دوستی اس‌ام‌اس کردم و از او پرسیدم. جوابی نداشت. از شش سال پیش که پاشنه‌ی کفش را ورکشیدم برای رفتن مدام این سؤال را از خودم پرسیدم و همه‌اش در این شش سال منتظر نشانه‌ای بودم تا از بستن چمدان‌ها بازم دارد اما هربار مأیو‌س‌تر شدم.
و حالا من این‌جام. هشت ساعت و نیم عقب‌تر از شما و چشم‌انتظار این‌که شما در این هشت ساعت و نیم که از من جلوترید چه می‌کنید و چه می‌نویسید. بازهم می‌نویسم در شب‌هام که روز شماست. خداحافظی هم نکرده‌‌ام با خیلی‌ها. یا این‌که نخواسته‌ام صدای گرفته‌ام را بشنوید یا این که فکر کرده‌ام رفتن از حاجی-لند که در آن حاجی‌ها دلال و صاحب‌خانه و مدیر اداره و معاون و مدبر و متخصص و همه‌کاره‌اند آن هم بی هیچ سهمی از شعوری و دانشی که دیگر خداحافظی ندارد! خوش‌حال هم می‌شود آدم. این را حمل بر هرچه می‌کنید مهم نیست. مهم این است که هر چمدان را که باز می‌کنم در این‌خانه‌ی جدید که پنجره‌هاش را هنوز می‌شود باز کرد ایران‌خانم مادرم قد می‌کشد. از لای کلمات بیرون می‌آید، از قوطی سیگار کار اصفهان بیرون می‌آید و نت می‌شود و کلمه می‌شود و می‌نشیند در شعر محمد مختاری و می گوید:
چه کرده‌اند
چه کرده‌اند با این سرزمین
تاوان شادکامی کیست این غراب
چند کتابی هنوز دز ایران زیر چاپ دارم. دیگر در ویترین مغازه‌ها نمی‌بینم‌شان اما هرکس دستی بکشد بر عطف‌شان (به شرط آن‌که بگذارند مثل قبلی‌ها حتی تکه‌پاره درآید) شادم کرده. کتاب‌های دیگری هم آماده است که دل‌ام می‌خواهد با وجود آن همه سانسور در همان خاک خودمان خاک بخورد باز هم اگر بگذارند. آن پنجره هم که باز است تا هروقتی که ببینید: مشترک گرامی! این پنجره را هم بستیم! که آن‌وقت پنجره‌های دیگری باز خواهد شد. فقط لطف کنید سلام مرا به زنی برسانید که درست در ساعت سه‌ی نیمه‌شب در پیچش رودی که دیگر جوان نبود محو شد. من با او هم خداحافظی نکردم.

علی رادبوی
نه. افسوس نمی‌خورم از رفتن‌ام. دست کم حالا نمی‌خورم. فکر می‌کنم حق همه‌ی ماست که چند صباحی را (هرچقدر از پیمانه مانده باشد) در آزادی به سر ببریم. روشن کنم که برای عرق‌خوری و الواطی و مادربه‌خطایی هیچ جا بهتر از حاجی-لند خودمان نیست. منظورم از آزادی همان حداقل‌هایی‌ست که حق مسلم ماست
سلام مهدی جان چقدر زیبا ست این نوشته‌ات، چقدر بدل می نشیند،چقدر شسته رفته به خقایق اشره می کند.چقدر صادقانه وبی تعارف است این نوشته‌ات. زنده باشی باز هم بنویس..

12 août 2010, 02:52:10

نگاهي به مجموعه داستان كتابت بهار

2010-03-29T03:42:00.003-04:00

مشق كتابت از متون كهن:نگاهي به مجموعه داستان كتابت بهار

مهران بقايي
سلام / نشاني جديد من www.alefba.net است لطفا در لينكها اصلاح بفرماييد

26 mai 2010, 07:43:20

نقدی بر کتابت بهار

2010-03-11T05:31:00.002-05:00

نقدی بر کتابت بهار را در کانون ادبیات ایران این‌جا بخوانید

آقای گودرزی:
خوب دوستان نظرشان را گفتند. اولین چیزی که من می خواهم بگویم این است که نویسنده، نویسنده است. این حرف شاید این همان گویی باشد، ولی متن نشان می دهد که نویسنده بر شیوه های نوشتار مسلط است. حالا اگر جایی بحثی هم گفته می شود، تفاوت دیدگاه هاست. حالا چه من چه دوستان دیگر بگویند، حرفشان حقیقت قطعی یا واقعیت قطعی نیست.

امیر مهاجر سلطانی
نقد و بررسی جانانه ای بود. از خواندنش لذت بردم. حرفها و دیدگاه ها جالب بود. خوشحالم که در ایران چنین جمع هایی هست. و خوشحالم که این داستان باارزش را پیشاپیش خوانده بودم. موفق باشی

7 juin 2010, 16:19:17

kadkan50@yahoo,com
لطفن برای تهیه اصل مانیفست سوررئالیسم راهنمایی فرمایید.سپاس

29 mai 2010, 23:52:11

کتاب ویران منتشر شد

2010-03-08T03:43:00.004-05:00

کتاب ویران
مجموعه داستان
نوشته‌ی ابوتراب خسروی
نشر چشمه
2000نسخه
3500تومان

كتابت بهار منتشر شد

2009-11-26T01:31:00.008-05:00

كتابت بهار

(مجموعه داستان)
مهدي مرعشي
نشر ققنوس
1388
شابك: 2-824-311-964-978
1650 نسخه
2000 تومان

لینک خبر در ایلنا

لينك خبر در ايسنا

لینک خبر در ایبنا

لينك خبر در مهر

امیر مهاجر سلطانی
تبریک بلندبالا تا کتابت برسد و از خواندنش لذت ببرم.

3 février 2010, 13:15:31

افراسیاب
من اینجام mohsenmmn.blogfa.comوn51m.blogfa.comوnmn1351.blofa.com

6 janvier 2010, 15:29:33

مهران بقايي
تبريك مي گويم

26 novembre 2009, 16:47:03

به درک - شعری از پره‌ور

2009-08-20T02:04:00.004-04:00

شعری از کتاب «درهم و برهم» ژاک پره‌ور با برگردان خودم

TANT PIS
Jacques Prévert

De: Fatras

Traduit en persan par moi!
Faites entrer le chien couvert de boue
Tant pis pour ceux qui n´aiment pas ni les chiens ni la boue
Faites entrer le chien entièrement Sali par la boue
Tant pis pour ceux qui n´aiment pas la boue
Qui ne comprennent pas
Qui ne savent pas le chien
Qui ne savent pas la boue
Faites entrer le chien
Et qu´il se secoue
On peut laver le chien
Et l´eau aussi on peut la laver
On ne peut pas laver ceux
Ceux qui disent qu´ils aiment les chiens
A condition que…
Le chien couvert de boue est propre
La boue est propre
L´eau est propre aussi quelquefois
Ceux qui disent à condition que…
Ceux-là ne sont pas propres
Absolument pas.

به درک
ژاک پره‌ور

بذارين اون سگ گِليه بياد تو
به درک که بعضيا نه از سگ خوششون مي‌آد نه از گِل
بذارين سگي که همه‌جاش گِلي شده بياد تو
به درک که بعضيا گِل رو دوست ندارن
همونايي که نمي‌فهمن
همونايي که سگ رو نمي‌شناسن
همونايي که گِل رو نمي‌شناسن
بذارين سگه بيادتو
و اون يارو دهن خودشو سرويس کنه
مي‌شه سگو شست
ومي‌شه آب رو هم شست
اما نمي‌شه اونايي رو شست
که مي‌گن سگ رو دوست دارن
به شرطي که...
سگي که گِليه پاکه
گِل پاکه
آب خيلی پاک‌تر از اونايي‌يه که مي‌گن به شرطي که...
اونا پاک نيستن
اصلا و ابدا

static
فقط وقت مصیبته که ادما مهربون می شن .
اب سرد و طبع صدر سرد و کافور سرد و خاکم سرد .
ادما زود دل می کنن و فراموش می کنن .
مردن خود ادم که نه ، مردن بقیه ، ... ادمارو هوشیار می کنه .
ادم باید مواظب باشه ، باید خیلی مواظب باشه .
اشتباه پشت اشتباه می یاد . از اشتباه اول نباید ترسید ، باید نگران دومیش بود .
سلام عزیزم وبلاگ زیبایی داری . ممنون. به منم سر بزن .

9 décembre 2009, 02:39:02

مهران بقايي
دعوت به دومین جلسه ی نقد ادبی

22 novembre 2009, 15:13:18

tosif
وب سایت تو صیف یک شبکه هنری می باشد ، یک فضای حرفه ای به منظور فعالیت در شاخه های مختلف هنر.

جهت مشارکت در این شبکه هنری می توانید به گروه های موجود بپیوندید و با کمک سایر اعضا به فعالیت در زمینه های مورد علاقه خود بپردازید

8 novembre 2009, 04:39:26

مهران بقايي
سلام آقا مهدي لطفا تلفن تماست را برايم بگذار

25 octobre 2009, 17:40:25

يكي بود، يكي نبود

2009-05-12T04:36:00.003-04:00

خبرگزاري دانشجويان ايران - تهران سرويس: فرهنگ و ادب - كتاب
قصه‌هاي 30 متن کهن فارسي به قلم 30 نويسنده‌ي معاصر با ‌عنوان «يكي بود، يكي نبود» با‌زآفريني مي‌شوند.
يوسف‌ عليخاني - دبير مجموعه‌ي «يكي بود، يكي نبود» - در ‌اين‌باره به خبرنگار بخش كتاب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، گفت: سي متن ادبيات كهن فارسي به قلم 30 نويسنده‌ي معاصر بستري براي باز‌خواني قصه‌هاي ديروز به زبان امروز شده است.
اين نويسنده تصريح كرد: انتظار مي‌رفت كه اين اثر براي نمايشگاه بيست‌ودوم كتاب تهران برسد كه به دليل گستردگي كار و توجه نويسندگان در ارائه‌ي كاري مطلوب عملا محقق نشد و به تعبيري، «يكي بود، يكي نبود» به نمايشگاه بيست‌ودوم كتاب تهران نرسيد.
او تصريح كرد: قصه‌هاي اين مجموعه از دل كتاب‌هاي «تاريخ بيهقي»، «قصص الانبياء»ابواسحاق نيشابوري، «مثنوي معنوي» و «فيه ما فيه» مولوي، «تذکرة الاولياء»، «الهي‌نامه»، «منطق‌الطير» و «اسرارنامه»ي عطار نيشابوري، «ويس و رامين» فخرالدين اسعد گرگاني، «شاهنامه»ي فردوسي، «خسرو و شيرين»، «ليلي و مجنون»، «هفت پيکر»، «مخزن الاسرار» و «اسکندرنامه»ي نظامي گنجوي، «بوستان» و «گلستان» سعدي، «حديقة الحقيقه» سنايي و همچنين «کليله و دمنه»، «مرزبان‌نامه»، «قابوس‌نامه»، «جوامع‌الحکايات»، «هشت بهشت»، «سمک عيار»، «تفسير طبري»، «فرج بعد از شدت»، «آفرينش و تاريخ»، «كيمياي سعادت»، «قصه‌هاي شيخ اشراق» و حكايت‌هاي «ديوان پروين اعتصامي» به زباني امروزي بيرون آمده است.
نويسنده‌ي بخش قصه‌هاي «تذكرة ‌اولياء‌» اين مجموعه‌ي 30‌جلدي از ابوتراب خسروي، ناهيد طباطبايي، فريبا وفي، محبوبه ميرقديري، امين فقيري، محمدعلي آزاديخواه، سيامک گلشيري، حميدرضا نجفي، علي عبداللهي، محمد حسيني، فريدون حيدري ملک‌ميان، بهنام ناصح، سيدمحسن بني‌فاطمه، مريم حسينيان، محسن فرجي، ايرنا محي‌الدين بناب، محسن حکيم‌معاني، محمدرضا گودرزي، محمد ولي‌زاده، محمد مطلق، مهدي مرعشي، مرتضي کربلايي‌لو، بهناز عليپور گسکري، حسن لطفي، عليرضا روشن، آذردخت بهرامي و طلا نژادحسن به عنوان نويسندگان اين مجموعه‌ي 30جلدي ياد كرد.
عليخاني گفت: كار تأليف و باز‌آفريني اين آثار به انجام رسيده و مجموعه اكنون در مرحله‌ي تصويرسازي است كه كار تصوي‌سازي آن را گروه تصويرسازان به سرپرستي علي بخشي به عهده‌ دارند و انتظار مي‌رود طي چند ماه آينده روانه‌ي بازار کتاب شود.
او در توضيحي درباره‌ي چگونگي شكل‌گيري كار ياد‌آور شد: شرکت مطالعات و نشر کتاب پارسه درصدد برآمد براي زنده کردن متون کهن فارسي از زاويه‌اي متفاوت‌تر از طرح‌هاي مشابه که طي سال‌هاي گذشته به وسيله‌ي ناشران مختلف انجام گرفته است، به اين متون نزديک شود.
نويسنده‌ي «قدم‌بخير مادربزرگ من بود» افزود: ناشر با بنده تماس گرفت و از من خواست تا دبيري كار را به عهده بگيرم. اين مجموعه در آغاز قرار بود با عنوان «مجموعه‌ي بازآفريني قصه‌هاي متون کهن فارسي» تدوين و عرضه شود كه سرانجام به «يكي بود، يكي نبود» تغيير نام داد.
او متذكر شد: پس از تبادل نظر با دوستان در انتشارات کتاب پارسه به اين نتيجه رسيديم كه راويان معاصر ضمن وفاداري به متون کهن، به خلق اکنوني از آن متون و بازآفريني دوباره و امروزي و معاصر از قصه‌ها دست يابند.
به اعتقاد اين نويسنده، متون کهن فارسي پر از قصه‌هاي خواندني هستند که به دليل قرار گرفتن در هاله‌اي از وعظ، نصيحت و لغات دشوار گم شده‌اند.
نويسنده‌ي ‌«اژدها‌كشان» بازآفريني آن‌ قصه‌ها به زبان امروزي را به نوعي احيا كردن دوباره‌ي آن‌ها دانست و افزود: گويي قصه‌ها را از ميان متون کهن دوباره زنده کرده‌ايم.
انتهاي پيام
كد خبر: 8802-12758
لينك خبر: (+)

مردم معمولی
آدرسم اینه... خو.شحال میشم جوابمو بدید...

21 septembre 2009, 15:06:45

مردم معمولی
سلام...
از طریق لینک های پی در پی و کاملا اتفاقی به وبتون رسیدم....
ابتدا تبریک میگم برای چاپ کتابتون.سعی میکنم تهییه اش کنم..
اگر لطف کنید و راهنمایی برای نحوه چاپ کتاب و روندش برام بگید خیلی ممنون میشم.
قبلا با یه ناشر صحبت کرده بودم... روندش خیلی طولانیه و به هزینه شخصی و...
هزینه شخصی برای استانی مثل خوزستان که تعداد کتاب خوناش بینهایت کمه خیلی بالاست...و من دیگه قید چاپ رو زدم.. تا الان...
ولی اگر کلا راهنمایی برای روند چاپ کتاب به من بگید ممنون میشم

21 septembre 2009, 15:02:04

حسین
درود

خواندمت زیبا بود امیدت به فردا باشد...

بدرود...

7 juillet 2009, 12:47:06

مهران بقايي
گارد سرخ مائو یا بسیج مستضعفان !! ( بازخوانی مجادله ی سروش و دولت آبادی ) در پست نو

21 mai 2009, 05:20:18

امیر مهاجر

2009-04-18T04:31:00.004-04:00

امير مهاجر را چند سالي‌ست می‌شناسم. واسطه‌ی آشنایی البته همین اینترنت و فضای مجازی بوده. از رمان "نان تلخ"اش خوشم مي‌آمد و داستان "راننده‌ها"ش هم این‌جاست+. چند باری هم قرار شده بود امیر مهاجر به ایران بیاید که نیامد و از قضا اسفند سال گذشته ای‌میلی گرفتم از او که می‌گفت در ایران است و شماره تلفنش را هم نوشته بود و من هم رعایت این‌که ساعت دوازده شب است نکردم و زنگ زدم و توفیق دیدار دست داد و لطف کرد و چند شب بعد آقای مهاجر به خانه‌ی ما آمد و میان غوغا و شیطنت بچه‌ها نشستیم و گپ زدیم. از داستان و از مهاجرت و از داستان مهاجرت. از برنامه‌هاش گفت که من می‌نویسم اگر عملی بشود عالی خواهد بود و مهم‌تر از آن از این پنجره گفتیم که اگرچه گردگرفته و اگرچه مات اما از نشستن در انفرادی بهتر است. همین‌جا بگویم امیرمهاجر عزیز قول داده پنجره‌ی بسته اش را که آن آخری‌ها دات‌کام هم شده بود باز کند ولو هرازگاهی با خط شعری پرش کند و حتی اگر ماهی برآید و از صاحبش خبری نباشد. این پست را هم به قصد یادآوری به آقای مهاجر عزیز نوشتم. من هنوز هم منتظرم آقای مهاجر و به امید دیدار.

علی رادبوی
سلام آقای مرعشی
انشار نفس تنگ و وهمچنین بزیر چاپ رفتن کتابت بهار را تبریک میگویم. من که صبر نکردم تا بدست آوردن کتاب، نقد ها را خواندم.راستی در خارج هم امکان تهیه‌ی این کتابها هست؟
زنده وشاد باشی

8 mai 2009, 01:42:42

امیر مهاجر
سلام دوست من. ممنونم که به فکرم هستید. خدا کند استحقاقِ چنین لطفی را داشته باشم. باز هم متشکرم.

25 avril 2009, 15:02:46

مریم
سلام
چه خوب که می نویسید

22 avril 2009, 15:39:06

مهران بقايي
سه خبر خوب

21 avril 2009, 16:56:42

مهران بقايي
گل گفتي

18 avril 2009, 15:21:01

نقد ديگري بر نفس تنگ

2009-02-23T04:44:00.002-05:00

نقد ديگري بر نفس تنگ در روزنامه فرهنگ آشتي از محمود قلي پور - كاوه فولادي نسب

اينجا

صادق صادقی
آید بهار و پیرهن بیشه نو شود
نوتر برآورد گل ، اگر ریشه نو شود
زیباست روی کاکل سبزت کلاه نو
زیباتر آن‌که در سرت اندیشه نو شود
منوچهر آتشی

نوروزتان مبارک
صادق صادقی

29 mars 2009, 06:36:27

اثمار موسوي‌نيا
سال نو و انتشار كتابتان را تبريك مي‌گويم. سال خوبي داشته باشيد.

27 mars 2009, 05:05:55

مهران بقايي
ویوالدی نامه ی 87 : پست آخر سال

13 mars 2009, 10:43:52

مهران بقايي
كتب را از روبه رو دانشگاه خريدم و تو ترمينال جنوب دو تا را خوندم به روزدي دربارش مي نوبسم

11 mars 2009, 06:29:57

مهران بقايي
مهدي عزيز ممنونم از لطفت ولي دوست دارم كتاب را بخرم اگر نااميد شدم حتما اطلاع مي دهم تا زحمتش را بكشي چند روز پيش با امير مهاجر قبل از رفتنش ذكر خيرتان بود/ پيشاپيش سال نو راهم تبريك مي گويم

7 mars 2009, 15:45:14

مهران بقايي
نقد خوبي بود حيف كه هنوز كتاب گيرم نيامده

24 février 2009, 12:37:05

نقدی بر نفس‌تنگ

2009-02-03T04:36:00.002-05:00

نقد غزاله معيري برمجموعه داستان نفس‌تنگ در روزنامه اعتماد

(این‌جا)

مهران بقايي
سلام ته ديگ را هم بببن جالب است

4 février 2009, 16:28:34

مهران بقايي
سلام مهدي عزيز آنچه خانم معيري نوشته بود را خواندم نقد نبود فقط طرح قصه ها را بازگوكرده بود البته براي من كه هنوز كتاب را گير نياورده ام غنيمت بود

3 février 2009, 06:15:19

باز هم نفس‌تنگ

2009-01-24T04:28:00.003-05:00

معرفی نفس‌تنگ در خبرگزاری فارس

یک خبر

مهران بقايي
دیگی که هیچگاه برای ما نجوشید ...

22 février 2009, 17:34:58

مهدی ربی
جناب مرعشی تبریک دارم کتابت را می خوانم و امیدوارم ببینمت

31 janvier 2009, 10:07:2

نفس‌تنگ در فرهنگ آشتی

2009-01-14T04:46:00.002-05:00

معرفی "نفس‌تنگ" در روزنامه‌ی فرهنگ آشتی

نفس‌تنگ

2009-01-06T06:22:00.010-05:00

سال 1382 بود به گمانم که نفس‌تنگ آماده‌ی چاپ شد و دادم ابوتراب خسروی نازنینم بخواند و ببیند ارزش چاپ رادارد یا نه که وقتی لطف کرد و خواند و گفت خوب است اول ماجرا شد و نمی‌خواهم مکرر کنم. دو روز پیش با نشر چشمه تماس گرفتم ببینم بالاخره مجوز صادر شده که گفتند چاپ شده و ... هنوز خودم کتاب را ندیده‌ام. دوست خوبم ماهزاده‌ی امیری نویسنده‌ی مجموعه داستان "ماه سربی" ساعتی پیش تماس گرفت و گفت حسین جاوید کتاب را گرفته و در سایتش با آدرس جدید معرفی کرده. ممنونم از لطفش و از آن‌جا که خودم هنوز کتاب را ندیده‌ام عین مطلب حسین عزیز را می‌آورم:

نفس‌تنگ مهدی‌مرعشی نشر چشمه، ۷۳ صفحه، ۱۷۰۰ تومان
لذت دیدن کتاب یک دوست روی پیش‌خوان کتاب‌فروشی لذت نابی‌ست. این لذت را دو، سه روز پیش در کتاب‌فروشی نشر چمشه دوباره تجربه کردم. «مهدی مرعشی» عزیز سال‌هاست که داستان‌ می‌نویسد و انصافن هم داستان‌های‌اش داستان‌های خوبی‌ست. «نفس‌تنگ» را از چند سال پیش آماده‌ی نشر داشت اما آن‌قدر مشکلات و دردسرها پیش آمد که انتشارش تا به ام‌روز به تعویق افتاد. «نفس‌تنگ» نه داستان کوتاه دارد که هیچ یک بیش از ده‌ صفحه نیستند. دیگر لابد خودتان می‌دانید که نشر چشمه «هر» مجموعه‌داستانی را منتشر نمی‌کند و در این چند سال غالب کارهایی که در حوزه‌ی داستان منتشر کرده است خواندنی بوده‌اند. «نفس‌تنگ» نیز از این قاعده مستثنا نیست.

یوسف عزیز یار غار این سال‌ها هم از نفس‌تنگ نوشته و از آن سال‌ها. فقط می‌توانم لینک بدهم (این‌جا). سارا که خواند گفت از این مطلب یوسف گریه‌اش گرفته ! از همه‌ی دوستانم ممنونم و منتظر نقدهاتان می‌مانم. شوق دیدن‌اش را مدت‌ها بود از دست داده بودم. بس که از سال 1385 پشت خط تلفن ارشاد و مجوز ماندم خسته بودم. حتی برای به چاپ سپردن کتاب‌های بعدی هم حوصله‌ای نمانده بود. منتظرم بعد از تعطیلی ببینم‌اش. شاید شوقی مانده باشد هنوز...

nooshan
کتاب نفس تنگ . کتابی که باید خواند وآموخت . خوشحالم که با همکاری به این زیبا قلمی کار میکنم.
با آرزوی چاپ دیگر کتابهایتان
و تبریک بابت چاپ چنین کتابی.

16 janvier 2009, 09:38:00

مسعود لقمان
مهدی جان درود
بخوانش:
http://rouznamak.blogfa.com/post-430.aspx

13 janvier 2009, 06:37:20

مسعود لقمان
درود مهدی جان
خوشحالم که دوست فرهیخته چنان شما یافته‌ام.
من نیز چاپ کتابت را پس از آنهمه خون دل خوردن شادباش می‌گم.
بقول فردوسی بزرگ:
دلت شاد باد و تنت بی‌گزند

11 janvier 2009, 12:16:50

مهران بقايي
سلام مبارك است براي خواندنش لحطه شماري مي كنم / به روزم با شوق

7 janvier 2009, 17:56:18

محمد
سلام مهدی جان
یک لذت بزرگتر هم این است که با چندهزار کیلومتر فاصله اولین کسی باشی که برای تبریک کتاب دوستت یادداشت می گذاری. خیلی خیلی خوشحال شدم. می دانم چقدر برایش خون دل خورده ای . چیزهایی هستند که ما برایشان زندگی می کنیم، داستان نوشتن برای تو به نظرم از همین راسته است.
برایت تمام چیزهای خوب دنیا را آرزو می کنم و تمام موفقیت هایی که دنبالشان هستی.

6 janvier 2009, 16:34:18

نیکولا کوچولو

2008-12-12T14:38:00.004-05:00

Le petit Nicolas نیکولا کوچولو را تابستان سال گذشته خواندم و لذت بردم. هم از حادثه‌های کتاب که عجیب آشنا بود و هم از این‌که می‌دیدم می‌شود به فارسی درآوردش و به زبان نوجوانی‌هامان نوشتش. برگردان‌اش مهرماه پارسال تمام شد اما از آن‌جایی که لااقل حالا امیدی به چاپش ندارم و اصولاً امید داشتن در این ملک کار احمقانه‌ای‌ست برگردان فصل آخرش را می‌گذارم این‌جا. خوشحال می‌شوم اگر نظرتان را هم بنویسید.
این را هم اضافه کنم که ژان ژاک سامپه یکی از نویسندگان کتاب متولد 1932 است در بوردو و یکی از مطرح‌ترین طنزنویس‌ها سناریست‌ها و کاریکاتوریست‌هاست. نیکولا کوچولو را با همکاری آن یکی نویسنده‌ی کتاب که رنه گوسینی باشد و متولد 1926 در پاریس و نویسنده و سناریست و نقاش در سال 1954 آغاز می‌کنند و تا 1964 این روایت‌ها را ادامه می‌دهند و نیکولا کوچولو از محبوب‌ترین شخصیت‌ها می‌شود. محبوبیتی که هنوز هم ادامه دارد.

خانه را ترک می‌کنم

من از خانه رفتم. داشتم در سالن بازی می‌کردم و واقعاً‌ بچه‌ی عاقلی بودم . بعدش خیلی ساده چون جوهر را روی فرش نو ریختم مامان آمد و دعوام کرد. خوب، من هم زیر گریه زدم و به او گفتم که خواهم رفت و آن‌ها دلشان برای من خیلی تنگ می‌شود و مامان گفت:‌"خوب، خیلی دیر شده باید برم خرید کنم" و رفت.
من رفتم بالا به اتاقم تا هرچیزی را که برای ترک خانه نیاز داشتم بردارم. کیف مدرسه ام را برداشتم و ماشین کوچک قرمزی را که عمه اولگی به‌ام داده بود، لوکوموتیو فنری با واگن‌های حمل کالا که برایم از تمام واگن‌ها همین یکی مانده بود، بقیه ی واگن‌ها شکسته بود و تکه‌ای شکلات که برای عصرانه نگه داشته بودم (همه) را در کیف گذاشتم. قلکم را هم برداشتم‌ کسی چه می‌دانست. حتماً به پول نیاز پیدا می‌کردم و رفتم.
شانس آوردم که مامان آن‌جا نبود. اگر بود حتماً نمی‌گذاشت خانه را ترک کنم.یک دفعه در خیابان شروع کردم به دویدن. مامان و بابا خیلی ناراحت می‌شدند. من بعدها وقتی آن‌ها مثل مادربزرگ پیر شده بودند به خانه برمی‌گشتم در حالی که ثروتمند شده بودم، یک هواپیمای بزرگ داشتم، یک ماشین بزرگ و یک فرش که مال خودم باشد و بتوانم روی آن جوهر بریزم و آن‌ها واقعاً از دیدن من شاد می‌شدند.
به این ترتیب در حال دویدن جلوی خانه‌ی آل‌سست رسیدم که خیلی چاق است و همیشه در حال خوردن است و شاید برایتان از او گفته باشم. آل‌سست جلوی در خانه شان نشسته بود و داشت نان شیرینی می‌خورد. از من پرسید: "کجا می‌ری؟" و به نانش گاز زد. برایش توضیح دادم که خانه را ترک کرده‌ام و از او پرسیدم که نمی‌خواهد با من بیاید. به‌اش گفتم: "وقتی سال‌ها بعد برگردیم با هواپیماها و ماشین‌هامون خیلی ثروتمند می‌شیم و پدر و مادرمون از دیدنمون حسابی خوشحال می شن و دیگه هیچ وقت دعوامون نمی‌کنن". اما آل‌سسست دلش نمی‌خواست بیاید. او به من گفت: "تو یه کم خلی. مادرم امشب برام شوکروت با چربی خوک درست می‌کنه و شیرینی ومن نمی‌تونم برم". بنابراین به آل‌سست گفتم: "بدرود" و او آن دستش را که آزاد بود تکان داد چون با آن یکی دستش داشت نان شیرینی را توی دهانش فرو می‌کرد .
من از گوشه‌ی خیابان پیچیدم و کمی ایستادم چون دیدن آل‌سست گرسنه‌ام کرده بود و تکه شکلاتم را خوردم. این به من برای سفر توان و قدرت می‌داد. من می خواستم خیلی دور بروم. خیلی دور، جایی که بابا و مامان نتوانند پیدام کنند. به چین یا آرکاشون که سال گذشته تعطیلاتمان را آن‌جا گذرانده بودیم و خیلی از خانه ی ما دور بود. آن‌جا دریاست با کلی صدف.
اما برای این‌که خیلی دور بروم باید ماشین یا هواپیما می‌خریدم. گوشه ی پیاده‌رو نشستم و قلکم را شکستم و پول‌هام را شمردم. باید گفت که برای ماشین و برای هواپیما به اندازه‌کافی پول نبود. بنابراین بهیک شیرینی‌فروشی رفتم و یک تکه شیرینی شکلاتی خریدم که واقعاً خوب و خوشمزه بود.
وقتی خوردن شیرینی را تمام کردم تصمیم گرفتم پیاده به راهم ادامه بدهم. این کار زمان زیادی می‌برد اما از آن‌جا که من نه می‌خواستم به خانه‌مان برگردم و نه دوست داشتم به مدرسه بروم خیلی وقت داشتم. من هنوز به مدرسه فکر نکرده بودم و به خودم گفتم فردا در کلاس خانم معلم خواهد گفت:‌ "نیکولای بیچاره، تنها رفته، خیلی تنها و خیلی دور، او خیلی پول دار برمی گرده با یک ماشین و یک هواپیما" و همه‌ی مردم از من حرف می‌زدند و برای من ناراحت می‌شدند و آل‌سست پشیمان می شد که چرا همراهم نیامده بود. این‌ها واقعاً معرکه بود.
به پیاده‌روی ادامه دادم اما داشتم خسته می‌شدم و بعدش هم نمی شد خیلی تند رفت. باید گفت من پاهای بزرگی نداشتم که مثل پاهای دوستم ماکسی یان باشد اما نمی‌توانستم از ماکسی‌یان بخواهم که پاهاش را به من قرض بدهد و به این ترتیب به یک فکر خوب رسیدم. من می‌توانستم از دوستی بخواهم که دوچرخه اش را به من قرض بدهد. حالا تقریباً جلوی خانه‌ی کلوتر بودم. کلوتر یک دوچرخه‌ی باحال دارد که کاملاً درست است و حسابی می‌درخشد اما آن‌چه حالم را می‌گرفت این بود که کلوتر دوست ندارد وسایلش را قرض بدهد.
زنگ خانه ی کلوتر را زدم و خودش آمد و در را باز کرد. گفت: "این که نیکولاست. چی می‌خوای؟" به او گفتم: "دوچرخه تو می‌خوام" و کلوتر در را بست. دوباره زنگ خانه‌شان را زدم و چون کلوتر در را باز نکرد انگشتم را گذاشتم روی زنگ و شننیدم که مامان کلوتر در خانه داد زد: "کلوتر برو درو باز کن" و کلوتر آمد در را باز کرد اما خیلی از دیدن من که هنوز آن‌جا بودم خوشحال نشد. من به‌اش گفتم: "من دوچرخه‌تو می خوام. من از خونه بیرون اومده‌ام و این برای بابا و مامانم خیلی سخته و من سال‌ها بعد که خیلی پول‌دار شدم با یک ماشین و یک هواپیما برمی‌گردم". کلوتر به‌ام جواب داد که باید بروم و برای دیدن‌اش وقتی خیلی پول‌دار شدم با ماشین و هواپیما برگردم. چیزی که کلوتر می‌گفت خیلی به کار من نمی‌امد اما فکر کردم شاید کمی پول پیدا کنم. با پیداکردن پول من می‌توانستم دوچرخه‌ی کلوتر را بخرم. کلوتر خیلی پول دوست دارد.
از خودم پرسیدم برای پیدا کردن پول چه باید بکنم. کار که نمی‌توانستم بکنم چون پنج شنبه بود و بعد به این فکر کردم که می‌توانم اسباب‌بازی‌هایی را که در کیف مدرسه ام داشتم بفروشم: ماشین عمه اولگی، لوکوموتیو با واگن حمل کالا که فقط همین یک واگن‌اش برام مانده بود چون بقیه‌ی واگن‌ها شکسته بود. طرف دیگر خیابان یک مغازه‌ی اسباب‌بازی فروش دیدم. به خودم گفتم که شاید از ماشین و ترن من خوششان بیاید.
وارد مغازه شدم و آقای خیلی مهربانی به من لبخند زد و گفت: "پسر کوچولوی من! می‌خوای چیزی بخری؟ تیله؟ توپ؟" من به او گفتم که نمی‌خواهم چیزی بخرم و می‌خواهم اسباب‌بازی‌هام را بفروشم و کیف مدرسه‌ام ر اباز کردم و ماشین و قطار را روی زمین پیشخوان گذاشتم. آقای مهربان خم شد، نگاه کرد و با تعجب به من گفت: "اما کوچولوی من، من اسباب‌بازی نمی‌خرم، من اون‌ها رو می‌فروشم". من از او پرسیدم که او اسباب‌بازی‌هایی را که می‌فروشد از کجا پیدا می‌کند چون برام جالب بود. او به من جواب داد: "اما... اما... اما... من اون‌ها را پیدا نمی‌کنم. اون‌ها رو می‌خرم". من به آقاهه گفتم: "پس مال منو بخرین" – "اما... اما... اما... اون‌ها باید نو و جدید باشن آقا. تو نمی‌فهمی، من اسباب‌بازی می‌خرم اما نه از تو. به تو می‌فروشم. من اون‌ها رو از کارخونه می‌خرم و تو... یعنی..." و مکث کرد و بعد گفت: "تو بعدها می‌فهمی. وقتی بزرگ شدی". اما این فروشنده بود که نمی‌فهمید. وقتی من بزرگ می‌شدم دیگر به پول نیازی نداشتم چون دیگر خیلی پول‌دار بودم و یک ماشین و یک هواپیما داشتم. من زدم زیر گریه. حال آقای فروشنده گرفته شد و پشت پیشخوان را گشت و یک ماشین کوچولو به‌ام داد و گفت که باید بروم چون خیلی دیر شده و او باید مغازه‌اش را ببندد و مشتری‌هایی مثل من بعد از یک روز کاری، خسته کننده هستند. من با قطار کوچک و دو تا ماشین از مغازه بیرون آمدم. خیلی خوشحال نبودم. راستش دیر شده بود و هوا داشت تاریک می‌شد و دیگر کسی در خیابان نبود و من شروع کردم به دویدن. وقتی به خانه رسیدم مامان دعوام کرد چون برای شام دیر رسیده بودم.
حالا که اوضاع این‌طوری‌ست قول می‌دهم فردا خانه را ترک کنم، بابا و مامان خیلی ناراحت می‌شوند و من سال‌ها بعد برمی‌گردم وقتی که پول‌دار شده باشم و یک ماشین و یک هواپیما داشته باشم.

Sadeegh
زیباست .شازده کوچولو را برایم تداعی کرد .کاش چاپ شود.

10 janvier 2009, 05:59:35

مهران بقايي
سلام / با قمه کشی ادبی بخش آخر و طولانی ترین دشنام تاریخ ادبیات ایران به روزم

27 décembre 2008, 17:25:39

دست‌خط

2008-10-18T12:54:00.004-04:00

نمی‌دانم کدام شیرین‌تر است: این که بچه‌ی آدم بگوید بابا یا بنویسد بابا؟

mohsen
salam ostad.tabrik migam babate homayon

11 décembre 2008, 02:21:08

مهران بقايي
روزهاي پيش رو را مي سازم....

10 décembre 2008, 17:05:51

مهمگین
به گمان من وقتی که بچه ی آدم بشنود نتیجه اش به نوه اش می گوید بابا.
چون آن وقت دیگر آن آدم به احتمال زیاد نیست.

10 décembre 2008, 11:15:26

samira
je suis a jour

30 novembre 2008, 12:39:30

nooshan
زندگی با همه سختی خویش
محفل ساده غم خوردن نیست
زندگی تن به قضا دادن نیست
زندکی خوردن و خوابیدن نیست
زندگی جوشش و جاری شدن است
زندگی کوشش و راهی شدن است
زندگی جام آبی است که تا لحظه آخر نخوری خالی نیست
از سر آغاز حیات تا بدان جان که خدا می داند زندگی باید کرد

29 novembre 2008, 09:58:05

ح.گ
فكر كنم اگه بزرگتر كه شد به عنوان بابا آدم رو قبول داشته باشه شيرين تر از اين دو گزينه اس

31 octobre 2008, 03:16:22

Mme Edwarda
vaaay homayoon elahi ghorbune un khatet beram ke hamishe negarane sin jim aaye babam boodi vaghti miraftam khunamun .. vaghti klido ghayem mikardi o farar mikardi .. vaghti migofti loubia loubia farda zood bia

aaay homayoon ..

kash mano be nakhodagahe koodakit naspari...

kash yadet nare ke avalin baar aasheghe ki shodi homaayoon !

28 octobre 2008, 11:18:18

چلچلی

2008-09-04T10:04:00.006-04:00

...................................

با این همه –ای قلب دربه‌در!-
از یاد مبر
که ما
-من و تو-
عشق را رعایت کرده‌ایم،
از یاد مبر
که ما
-من و تو-
انسان را
رعایت کرده‌ایم،
خود اگر شاهکار خدا بود
یا نبود.

ققنوس در باران، احمد شاملو

علی رادبوی
سلام مهدی جان
خیلی وقت است که حالی از ما نپرسیدی.
امیدوارم که خود وخانواده خوب وخوش هستید..

23 septembre 2008, 01:27:57

مهران بقايي
ايضا قسمت دوم

20 septembre 2008, 06:30:19

مهران بقايي
قمه کشی ادبی قسمت اول ...

18 septembre 2008, 19:51:02

rahgozar
zood ghezavat kardid ostad

12 septembre 2008, 15:21:16

hojjat
شعرت به سان یکی ابر
برد مرا
به تماشای صخره ای
که نشسته بر آن
قزاقی
خیره شده بود به دور دستها
دست درگردن محبوبش(البته این شعر نبود.به منم سر بزن)

11 septembre 2008, 09:54:55

گاهی دلم برای خودم تنگ می‌شود

2008-07-31T03:28:00.006-04:00

هرگز تا بدین پایه عاشق نبوده‌ام
پس اگر این سکوت
تکوین خواناترین ترانه‌ی من است
تنها مرا زمزمه کن ای ساده ، ای صبور !
حالا از همه این‌ها گذشته ، بگو
راستی در آن دور دست گم‌شده آیا
هنوز کودکی با دو چشم خیس و درشت ، مرا می‌نگرد !؟

samira rashidpour
teins!

31 août 2008, 16:47:37

asmar moosavinia
با سپاس از توجه شما و قطعه‌ زيبا از كتاب ارمياي نبي .پايدار باشيد

19 août 2008, 04:36:45

darkheart
جوینده یابنده است!
پیدات کردم، آماده باش!

16 août 2008, 00:46:40

مهران بقايی
داستانی از مسعود میناوی و یک یاد آوری

1 août 2008, 18:15:54

Ali
آخر نوستالژی بود.خیلی چسبید.ممنون. قبلا اینجا واسه ی اون پست مربوط به شکیبایی عزیز اومده بودم و حالا هر از گاهی یه سری بهتون می زنم. موفق باشیدو بدرود...

1 août 2008, 15:28:50

شعری از گیوم آپولی‌نر

2008-07-25T10:25:00.003-04:00

1909
Apollinaire
(Alcools)

La dame avait une robe
En ottoman violine
Et sa tunique bordée de deux panneaux
S´attachant sur l´épaule

Les yeux dansant des anges
Elle riait elle riait
Elle avait un visage aux couleurs de France
Les yeux bleus les dents blanches et les lèvres très rouges
Elle avait un visage aux couleurs de France

Elle était décolletée en rond
Et coiffée à la Récamier
Avec de beaux bras nus

N´entendra-t-on jamais sonner minuit

La dame en robe d´ottoman violine
Et en tunique bordée d´ore
Décolletée en rond
Promenait ses boucles
Son bandeau d´or
Et traînait ses petits souliers à boucles

Elle était si belle
Que tu n´aurais pas osé l´aimer

J´aimais les femmes atroces dans les quartiers énormes
Où naissaient chaque jour quelques êtres nouveaux
Le fer leur sang la flamme leur cerveau
J´aimais j´aimais le peuple habile des machines
Le luxe et la beauté ne sont que son écume
Cette femme était si belle
Qu´elle me faisait peur

1909

گيوم آپولي‌نر
(الکل)
برگردان از خودم

بانو پيراهني داشت
از پارچه‌ی عثماني بنفش
و حاشيه‌ي طلادوزي نیم‌تنه‌اش
دو لايه داشت
كه روي شانه‌هاش مي‌افتاد

با چشمان رقصانش همچون فرشته‌ها
مي‌خنديد مي‌خنديد
چهره‌اي چونان رنگ‌هاي پرچم فرانسه داشت
چشمان آبي ، دندان‌هاي سپيد و لباني سرخ سرخ
او چهره‌اي چونان رنگ‌هاي پرچم فرانسه داشت

پيراهن يقه‌گرد ‌باز بر تن داشت
و موهايي آراسته به سبك ركاميه
با بازوان برهنه‌ي زيبا

هرگز صداي زنگ نيمه شب را نخواهيم شنيد

بانو با پيراهن عثماني بنفش بر تن
و نیم‌تنه‌ی طلادوزي‌شده
و پيراهن يقه‌گرد ‌باز
حلقه‌ي زلفانش را مي‌رقصاند
سربند طلايي‌اش
و با خود مي‌کشید كفش‌هاي سگك‌دارش را
آن‌‌چنان زيبا بود
كه پروا نمي‌كردي دوستش بداري

زناني جلف در محلات پرجمعيت و شلوغ را دوست می‌داشتم
جايي كه هر روز هستي‌هاي تازه مي‌زاييدند
آهن خون‌شان بود زبانه‌ي آتش مغزشان
دوست می‌داشتم دوست می‌داشتم مردم کارکشته‌ای را که ماشين‌ها
و تجمل و زيبايي برای‌‌شان جز عرق كف دستشان نبود

آن‌چنان آن زن زيبا بود
كه مرا مي‌ترساند

علی
ممنون از شعر و ترجمه
کمک خوبی برای امتحان ادبیات فردای من بود.
علی-کیف

17 janvier 2009, 07:16:47

حال همه‌ی ما خوب است، اما تو باور مکن

2008-07-18T09:46:00.004-04:00

می‌گویم: حسین! راسته اینی که نوشته‌ای؟ خسرو شکیبایی مرد؟ می‌گوید: آره. امروز ساعت نه صبح. تلویزیون هم اعلام کرده. می‌گویم: من که آنتن تلویزیون ندارم. و به خودم قول می‌دهم در موردش هیچ در این وبلاگ ننویسم. خسته ام از بس در این‌جا به یاد این و آن نوشته‌ام. بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم این‌جا گورستانی‌ست پر از نام و خاطره که وقتی کسی می‌آید دلش می‌گیرد. دلم می‌خواهد شادتان کنم، از زندگی بنویسم، از عشق بنویسم، از همه‌ی چیزهایی که کم داریم و نداریم. از همه‌ی چیزهایی که حق مسلم ماست اما نمی‌توانم از خسرو شکیبایی ننویسم. شکیبایی نمادجوانی من است و رفتنش پایان دورانی که با تمام بگیر و ببندها و تو دهنی‌زدن‌ها و توی کیف گشتن‌ها و پاچه‌ی شلوار پاره کردن‌ها کمی خوش بود. با هامونی که او ساخت ما جوانی کردیم و بزرگ شدیم. عاشقی کردیم. اناری را با دانه‌های خشک تکان دادیم و از صداش لذت بردیم. کیف انداختیم روی دوشمان و از تمام کوچه‌های پردرخت گذشتیم. پیر شدیم. اما نمردیم تا مردن هامون را ببینیم. تا یادمان بیاید که: "لاکردار اگه بدونی چقدر دوستت دارم" به اندازه‌ی تمام سمفونی نهم بتهوون بار معنایی دارد. و بعد هم هرجا شکیبایی را دیدیم دنبال هامونی گشتیم که نبود اما آن‌قدر هامون دیدیم که حالا سخت است بگوییم خسرو شکیبایی یا همان حمید هامون مرد. همان حمید هامون یا خسرو شکیبایی که صدایش با نوار نامه‌ها و شعرهای سیدعلی صالحی آمد و نشست و چه‌قدر زمزمه کردیم: سلام، حال همه‌ی ما خوب است... چه‌قدر گفتیم: خواب دیده‌ام خانه‌ای خریده ام بی‌پرده، بی پنجره، بی در، بی دیوار...هی بخند... اما خنده ندارد این‌بار.
نمی‌خواستم این‌ها را بنویسم. اصلاً نمی‌خواستم حرف مرگ بزنم. اما این گورستان انگار شکیبایی را کم داشت. ببخشید.

samira rashidpour
salam . ma koli goorestan darim .. goorestane aroosak haa... be ghole yeki az bacheha ki miad bere shahr vase morde haye ghabrestune delemun bastani bekhare???

19 juillet 2008, 15:56:55

elnaz
مرگ پایان کبوتر نیست .باور مرگ شکیبایی ممکن نیست…او هرگز نمی میرد.

19 juillet 2008, 02:23:39

حالیته

2008-07-03T19:52:00.003-04:00

آره. داشتیم چی می گفتیم؟ بنویس.
مارو دیوونه و رسوا کردی. حالیته؟ ما رو آواره‌ی صحرا کردی. حالیته؟ آخه مام واسه خودمون معقول آدمی بودیم. دست‌کم هر چی که بود،آدم بی‌غمی بودیم. حالیته؟ سروسامون داشتیم. کس و کاری داشتیم.
آی دیگه یادش به خیر. ننه‌مون جورابمون رو وصله می‌زد. مارو نفرین می‌کرد. بابامون خدابیامرز سرمون داد می‌کشید. به‌مون فحش می‌داد. با کمربند زمون اجباریش ،پامونو محکم می‌بست .ترکه‌های آلبالو رو کف پامون می‌شکست . حالیته ؟
یاد اون روزا به خیر ،چون بازم هر چی که بود سروسامونی بود . حالیته؟ ننه‌ای بود که نفرین بکنه ، بعد نصف شب پاشه لحاف رو آدم بکشه. که مبادا پسرش خدانکرده بچاد . که مبادا نورچشمش سینه پهلو بکنه . حالیته؟ ه,...بابایی بود که گاه و بی گاه سرمون داد بزنه. باهامون دعوا کنه. پامونو فلک کنه. بعد صبح زود پاشه ما رو تو خواب بغل کنه؛ اشکای شب قبلو که رو صورتمون ماسیده بود کم کمک با دستای زبر خودش پاک کنه. حالیته؟
می‌دونی. بابامون چند سال پیش عمرشو داد به شما. هرچی خاک اونه عمر تو باشه. مرد زحمتکشی بود. خدا رحمتش کنه . ننه‌ام کور و زمینگیر شده. ا,ی...دیگه پیر شده . بیچاره غصه ما پیرش کرد. غم رسوایی ما کور و زمینگیرش کرد. حالیته؟
اما راستش چی بگم؟ تقصیر ما که نبود. هر چی بود زیر سر چشم تو بود. یک‌کاره تو راه ما سبز شدی. ما رو عاشق کردی. ما رو مجنون کردی . ما رو داغون کردی. حالیته؟
آخه آدم چی بگه قربونتم. حالا از ما که گذشت. بعد از این اگه شبی، نصف شبی، به کسونی مثل ما قلندر و مست و خراب، تو کوچه برخوردی، اون چشا رو هم بذار. یا اقلاً دیگه این‌ریختی بهش نگاه نکن. آخه من قربون هیکلت برم! اگه هر نگاه بخواد این جوری آتیش بزنه، پس باهاس تموم دنیا تا حالا سوخته باشه ...

مهران بقایی
آره قربون حالیمه بدجور حالیمه اونقد که دیگه چشام خواب نداره بس که پف کرده و آتیشیه تو میگی قربونت برم چی کار میباس کرد می دونی ؟

5 juillet 2008, 04:56:11

بدرود

2008-06-07T16:35:00.003-04:00

برگردان شعر "بدرود" را از آپولی‌نر در این‌جا می‌آورم. خوشحال می‌شوم نظرتان را در مورد این برگردان بدانم

L´Adieu
Apollinaire
(Alcools)

J´ai cueilli ce brin de bruyère
L´automne est morte souviens-t´en
Nous ne nous verrons plus sur terre
Odeur du temps brin de bruyère
Et souviens-toi que je t´attende

بدرود

من این جوانه‌ی خلنگ را چیدم
پاییز فرو مرد به یاد آر
که دیگر بر روی زمین نخواهیم دید
رایحه‌ی زمان و جوانه‌ی خلنگ را
و به یاد آر که چشم انتظار توام

مهران بقايی
عکس های تکان دهنده از مزار قیصر امین پور

10 juin 2008, 18:10:25

samira
salam. bah bah che tarjemeye khubi .. bonne travail mehdi marashi !
9 juin 2008, 14:14:53

کجا می‌روید آقای رضایی؟

2008-05-16T05:13:00.004-04:00

خلیل رضایی امروز ساعت ده صبح در سن هفتاد و هفت سالگی تمام کرد. زندگی را با همه‌ی زشتی‌ها و زجرها و شاید هم زیبایی‌هاش گذاشت و رفت. خلیل رضایی از بهترین دوستان من بود که نه نویسنده بود و نه شاعر اما از آن انگشت شمار آدم‌هایی بود که با خوانش خود شعر و داستان را اعنبار می‌بخشند. من همان سال‌ها داستان موریانه‌ام را به او تقدیم کردم. (در سایت گذرگاه درآمده. لینک‌اش را ندارم بدبختانه). با وجود سال‌ها رنج و زندان و سه بار به یغمارفتن کتابخانه‌اش باز هم سرحال بود. همیشه حرفی تازه برای گفتن داشت و هرروز نگاهش جور دیگری بود. همین هفته ی پیش بود که با سیامک پسرش صحبت می‌کردم. (از مردمان آن نسل هریک سیامکی دارد.) می‌گفت قلبش از انبساط و انقباض خسته است. با خودش که صحبت کردم گفت: حالا راضی هستی؟ مجال نق زدن نبود دیگر. باید بعضی وقت‌ها دروغ بگویی حتی اگر بدانی طرف مقابل هم می‌فهمد بوی گند دروغ را و حتی اگر او خود هم بخواهد دروغ بشنود.
دفتری دارم از او که سال‌ها پیش به من هدیه داده. از آن دفترهای قدیمی که حاشیه‌اش مثل کتاب مقدس قرمز است. دفتر پر است از خاطره و داستان و ترجمه که در زندان آبادان در دهه‌ی سی از خود و دیگران نوشته. اول دفتر نوشته برایم: "مجموعه خاطرات دوران جوانی که توسط مرحوم محمدعلی صفریان، جناب آقای صفدر تقی‌زاده و جناب آقای نجف دریابندری ترجمه گردیده و این بنده آن‌را پاک‌نویس و سال‌ها نگهداری نموده‌ام به خاطر یادگار دوران جوانی به دوست گرامی آقای مهدی مرعشی تقدیم تا از آن نگهداری و ضمناً خاطره‌ای ضایع نگردد و از آن باقی بماند. امید است که ایشان این هدیه‌ی کوچک را بپذیرد. با تقدیم احترام – خلیل رضایی"
و من این‌بار هم نمی‌روم تا زیر تابوتی را بگیرم که می‌گوید آقای رضایی دیگر نیست. تا بخواهد زور چپانم کند که یکی دیگر هم رفته و من باید از سر این قبر به سر آن یکی بروم. هرکدام در جایی. او هست و جایی همین حوالی نفس می‌کشد. با کتاب‌هاش که همچنان می‌خواند و آن صدا که می‌گوید انسان تجسم ایمانی‌ست که تا آخر سرپا نگه‌اش می‌دارد چه باشد و چه نباشد. اما دلم گرفته امروز. به یادش می‌آورم که نشسته کنار کارگاه کوچکش و کتابی در دست دارد. می‌روم جلو. از بالای عینک نگاهم می‌کند. می‌گوید: "ها... چه عجب از ای ورا؟" از کارگاه آهن‌گری‌اش فاصله‌ای نیست تا لین یک احمدآباد. تا کافه‌ی موسیو سورن. می‌گویم: "حالا کجایید آقای رضایی؟"

فرهاد
سلام
عجیبه. تمام این آدرس هایی که دادی من هم دیدم ایشون رو. کارگاه احمدآباد. آهنگری. نگاه کردن از بالای عینک. اون آقایی که من سالها پیش بازرس جوشش بودم لاغر و کمی قد بلند بود..نمیدونم خودشه یا نه...اما حس غریبیه.نمردن!!! شاید برگشتم ایران یه سر برم احمدآباد. شایدم چیزی نوشتم برای کسی که نمرده. برای نمردن

شلاق و امضا

2008-05-15T07:35:00.003-04:00

Celui qui donne le fouet, signe le dos de celui qui reçoit le fouet. Que signe le dos de qui?

آن‌که شلاق می‌زند پشت کسی را که شلاق می‌خورد امضا می‌کند. چه اتفاقی افتاده است؟ کی پشت کی را امضا می‌کند؟

یداله رویاییٰ، من ِ گذشته امضا، انتشارات کاروان

همیشه همان...

2008-04-24T14:23:00.002-04:00

همیشه همان...

همیشه همان...
اندوه
همان:
تیری به جگر نشسته تا سوفار.

تسلای خاطر
همان:
مرثیه‌ئی ساز کردن. ــ
غم همان و غم‌واژه همان
نام صاحب مرثیه
دیگر.

□

همیشه همان
شگرد
همان...

شب همان و ظلمت همان
تا "چراغ"
هم‌چنان نماد امید بماند.

راه
همان و
از راه مانده
همان،
تا چون به لفظ "سوار" رسی
مخاطب پندارد نجات‌دهنده‌ئی در راه است.
و چنین است و بود
که کتاب لغت نیز
به بازجویان سپرده شد
تا هر واژه را که معنایی داشت
به بند کشند
و واژگان بی‌آرش را
به شاعران بگذارند.

و واژه‌ها
به گنه‌کار و بی‌گناه
تقسیم شد،
به آزاده و بی‌معنی
سیاسی و بی‌معنی
نمادین و بی‌معنی
ناروا و بی‌معنی. ــ

و شاعران
از بی‌آرش‌ترین الفاظ
چندان گناه‌واژه تراشیدند
که بازجویان به تنگ‌آمده
شیوه دیگر کردند،
و از آن پس
سخن‌گفتن
نفس جنایت شد.

1363

احمد شاملو، مدایح بی‌صله

سه‌شنبه‌ی آخر سال

2008-02-22T13:58:00.002-05:00

داستان سه‌شنبه‌ی آخر سال را از من در سایت جن و پری (این‌جا)بخوانید.

مهران بقايی
دعوت برای : نگاه تطبیقی به دایره مینا و سنتوری ...

7 mars 2008, 13:35:18

مهران بقايی
سلام سه شنبه ي آخر سالت را خواندم داستان قشنگي بود اما كمي كشدار به نظر مي آمد و گفتم گفت هاش زياد بود و توي چشم مي آمد پيشنهاد مي كنم اگر موافق بودي روي زبان داستان يك باز نگري انجام بدهي

3 mars 2008, 17:51:27

مهران بقايی
تو هم داستان مرا در رمز آشوب بخوان

26 février 2008, 17:22:51

madame edwarda
salut. quelle belle nouvelle ...merci

24 février 2008, 17:03:57

چرا شعری نفرستادم

2008-01-21T14:27:00.002-05:00

"چرا شعری نفرستادم"

باد از سوی دریا می‌آید.
خانه‌ای که دیگر در آن نیستیم
و سایه‌ی زیباترین کاج
آن سوی ممنوع‌ترین پنجره...
در این دنیا یک نفر هست که می‌توانستم
تمامی این اشعار را برایش بفرستم
اما چه؟
بگذار لب‌ها لبخندی تلخ بگشایند
و قلب من یک بار دیگر بلرزد.
1963

آنا آخماتووا، ترجمه‌ی احمد پوری، نشر چشمه

الهام
این دنیا یک نفر هست که می‌توانستم
تمامی این اشعار را برایش بفرستم....
شعر فوق العاده اي را انتخاب كردي...

22 janvier 2008, 16:19:18

– Like – Reply – Edit – Moderate

تو بنویس

2007-12-16T16:58:00.001-05:00

تو بنویس

عصر آدینه
سلام
مجله ادبی- خبری عصر آدینه با آدرس جدید و مطالب تازه به روز شد.
به ما سر بزنید.
لیک تازه ما را اضافه کنید.
تازه ترین اخبار ادبی را هر روز با ما مرور کنید.
اخبار ادبی خود را برای ما ارسال کنید.
www.asreadineh.com
asreadine@yahoo.com

8 janvier 2008, 00:58:32

– Like – Reply – Edit – Moderate

خليل جليل زاده
سلام
من بروزشده ام . بي صبرانه منتظر حضورتان وتبادل لينکتان . خوشحالم که شمارايافتم

5 janvier 2008, 10:13:47

– Like – Reply – Edit – Moderate

پونه بريراني (217.219.167.2)
تو بنويس...تو بنويس....تو ب...نويس...توبه نويس....توبه كردن از نوشتن

4 janvier 2008, 03:00:37

– Like – Reply – Edit – Moderate

آریادخت
عیدتون مبارک .

20 décembre 2007, 04:07:54

– Like – Reply – Edit – Moderate

mohsen
agha salam o eradat.kojaee? kam peydayi? salam beresoon va be omide didar.

18 décembre 2007, 09:42:35

– Like – Reply – Edit – Moderate

مهران بقايی)
يعني گوش شيطان كر تو نمي نويسي ؟

17 décembre 2007, 18:19:35

– Like – Reply – Edit – Moderate

قیصر هم رفت

2007-10-30T06:24:00.001-04:00

چه روز بدی‌ست امروز. باران نمی‌بارد. همیشه این‌طور وقت‌ها باران بهترین تسلاست. قیصر امین‌پور امروز رفت. یک خبر بد دیگر. اولین بار سال هفتاد دیدمش و بعد که دانشجو شدم و دیدم گفت: چه رشته‌ای؟ گفتم: ادبیات. خندید و گفت: گذر پوست به دباغ خونه افتاد! کلاسش در دانشگاه تهران همیشه شلوغ بود. تنها کلاسی بود شاید که نام هدایت و گلستان و فروغ به احترام برده می‌شد و کسی به نیما بولدوزر ادبیات نمی‌گفت و قیصر با آن ریش پر روشنفکرپران نبود هرچند بهای سنگینی داد تا مصادره‌ی به مطلوب نشود. خودش را ریخته بود در شعرش که گاه به سختی می‌شد فهمید که وزن نیمایی دارند این شعرها. وقتی ازدواج کردم گفت: آن‌چه شیران را کند روبه‌مزاج، ازدواج است، ازدواج است، ازدواج! و خندیدیم. رفته بودم پیشش تا آخرین امتحان را زودتر بگیرد. درگیر زندگی شده بودم و اولین سؤال قیصر این بود: پریا را کی خونده؟ قیصر مهربان بود. زیر آن هیکل تنومند دلی بود که زود ابری می‌شد و امیدوار بود. یادم هست سال هفتاد و شش سر برنده‌ی انتخابات با هم شرط بستیم. قیصر برد و من یک جلد کتاب "انسان طاغی" باختم! بعدها که دوباره پیداش کردم داشتم پیام تلفنی می‌گذاشتم که گفت:"الو الو الو الو صبر کن. تا این گوشی را پیدا کنیم طول می‌کشد." بعد گفت که دارد برای عمل پیوند کلیه می‌رود. گفتم خوب می‌شود. گفت: خاطره نشیم!
و حالا قیصر خاطره شده. خاطره ی نشستن روی سکوهای سنگی داخل دانشکده و سیگار کشیدن. خاطره‌ی بحث‌های شیرین کلاس ادبیات معاصر و آن دانشجو که می‌گفت نیما یوشیج شاعری ژاپنی‌ست! خاطره‌ی شعر، داستان و کلاسی که در آن هیچ وقت حرمت هیچ کس شکسته نشد. کلاسی که در آن خط‌کش مفهومی از یادرفته و قرون وسطایی بود.
دوباره می‌گویم که قیصر از مصادره‌ی به مطلوب شدن گریزان بود. هرچه نوشت از خودش نوشت و اعتقادش بپسندیم یا نپسندیم. آن بار آخری هم که آمد اهواز هوا ابری بود. چرا امروز این‌قدر آفتابی‌ست؟ آن روز رفته بود خانه ی برادرش که نبود. عصر برگشت تهران. آیه‌اش حالا نوجوان است. یادم نمی‌رود صبح روزی را که آیه به دنیا آمده بود. قیصر با چشم‌هایی پف‌کرده و موهایی پریشان از هرکسی که می‌رسید اسمی می‌پرسید. یادم نیست من چه نامی را پیشنهاد کردم اما وقتی نام دخترش آیه شد گفتم: بالاخره شما یک آیه‌ای آوردید! و خندید. مثل همیشه. حالا فقط باید تسلیت بگویم به آیه و مادرش. و هنوز صدای قیصر در گوشم می‌پیچد: خاطره نشیم!
چه روز بدی‌ست امروز. چرا باران نمی‌بارد؟

ف. نامی (60.53.24.114)
با سلام.
وب سایت رسمی فرزاد نامی و فرهاد نامی منتظر قدم مبارکتان است.
www.fnami.org
در ضمن اگر مایل به تبادل لینک بودید حتما اطلاع دهید.
لطفا نظرات با ارزشتان را برای سهولت در قسمت دفتر مهمان وارد کنید.
با تشکر
ف. نامی

9 décembre 2007, 03:49:37

– Like – Reply – Edit – Moderate

ravan-nevis (78.38.77.117)
khodaysh biamorzad

24 novembre 2007, 15:56:54

– Like – Reply – Edit – Moderate

آریا دخت (89.165.92.234)
با یه پست تازه به روزم خوشحال می شم سر بزنید .

19 novembre 2007, 05:06:19

– Like – Reply – Edit – Moderate

آریا دخت (89.165.92.193)
من هم متاسفم و از طرفی میلاد حضرت معصومه رو بهتون تبریک می گم .

13 novembre 2007, 05:41:48

– Like – Reply – Edit – Moderate

آریا دخت (89.165.93.75)
من آنچه با تو گفتم برای اندیشه هایت گفتم ، برای گفته هایت

و برای هر نوازش و هر اعتمادی که زنده می ماند .

8 novembre 2007, 04:36:09

– Like – Reply – Edit – Moderate

مریم (85.198.21.154)
یکبار دیگر گریستم
من که تنها از دور می شناختمش
و با شعر هایش بزرگ شده بودم
همیشه شیفته ی شخصیتش بودم که چگونه همه جانبه است که دوست و دشمن نمی تواند دوستش نداشته باشد ، کسی که می توان از نوجوانی تا جوانی که راه درازی است با او همسفر ماندو خسته نشد ، کسی که شعرهایش را هم در نوجوانی می فهمیدم و هم در جوانی اما فهمیدنی متفاوت ، اکنون تنها حسرتی بر دلم مانده که چرامن که از دانشکده فنی تا دانشکده ادبیات بارها و بارها آمدم نتوانستم یک لحظه یک نفس ... با او باشم
خوش به حال شما

2 novembre 2007, 03:21:35

– Like – Reply – Edit – Moderate

/// (217.218.172.232)
بیا بر شانه ی هم سر گذاریم

31 octobre 2007, 13:56:39

– Like – Reply – Edit – Moderate

Bamdad (62.231.245.3)
جناب مهدی خان سلام. من آقای امین‌پور رو کمتر می‌شناختم، اما نامشون رو به عنوان یک هنرمند همیشه به نیکی شنیده بودم.

آیا جایی توی اینترنت مجموعه یا گزیده‌ای از آثار ایشون را می‌شناسید؟

30 octobre 2007, 17:06:32

– Like – Reply – Edit – Moderate

دوست (85.185.167.12)
همیشه دریغ با ماست.
هر چند نا راحتم. خیلی
کاش قبل از به کار بردن «مصادره به مطلوب» یک نگاهی به کتاب منطق صوری بیاندازی. شاید معنی‌اش را یادت رفته.

30 octobre 2007, 11:36:03

– Like – Reply – Edit – Moderate

نیما (85.198.8.221)
باران در دل عزیز
در دل

30 octobre 2007, 11:07:38

– Like – Reply – Edit – Moderate

مرد و مردار شد

2007-10-28T20:09:00.001-04:00

چقدر این شعر مسعود فرزاد را دوست دارم اندر احوال گروه ربعه:
هدایت مرد و فرزاد مردار شد، علوی زد به کوچه‌ی چپ و گرفتار شد، مینوی رفت به راه راست و پول‌دار شد!

علی رادبوی (71.231.150.244)
مهدی جان سلام
تسلیت میگویم عزیز. این جور انسان ها خاطره های ماندگارمی شوند.یاد اش گرامی باد.
کوچولو های گلت را ببوس.

31 octobre 2007, 22:13:04

– Like – Reply – Edit – Moderate

الهام (85.133.189.202)
salam ...;;am peyda shodin..kam minevisin?dastane jadid?sher?

29 octobre 2007, 03:40:55

– Like – Reply – Edit – Moderate

میترا (85.15.58.254)
استاد بزرگوار اجازه دارم شما را به پیوند هایم اضافه کنم ؟

29 octobre 2007, 00:26:32

– Like – Reply – Edit – Moderate

بود یا نبود

2007-10-09T14:58:00.001-04:00

با این همه –ای قلب دربه‌در!-
از یاد مبر
که ما
-من و تو-
عشق را رعایت کرده‌ایم،
از یاد مبر
که ما
-من و تو-
انسان را
رعایت کرده ایم،
خود اگر شاهکار خدا بود
یا نبود.

احمد شاملو، از سه سرود برای آفتاب، ققنوس در باران

راستی تبریکی هم بگویم به یوسف، برای دومین مجموعه داستانش: اژدهاکشان. امید که کتابش به این‌جا هم برسد.

ali rashvand (91.98.20.3)
سلام
مطلب روز هرانک
نقدی بر اژدها کشان یوسف علیخانی
ارادتمند رشوند

15 octobre 2007, 10:20:37

– Like – Reply – Edit – Moderate